2 noyabr kuni ijtimoiy tarmoqlarda «Abdulloh qayerda?» sarlavhasi ostidagi post tarqaldi. Unda Andijon viloyatining Jalaquduq tumanida yashovchi fuqaro Dilmurod Tohirovning 20 yashar o‘g‘li Abdullohni IIB xodimlari olib ketib, bir haftadan buyon daragini bermayotganiga oid fikrlar bayon etilgan.

Kun.uz mazkur holatga aniqlik kiritish maqsadida yo‘qolib qolgan yigitning otasi, oila yollagan advokat va viloyat IIB rasmiysi bilan suhbatlashdi. 

Ota: «Farzandim hozir qanday ahvolda, bilmayman» 

Tahririyatga kelgan andijonlik Dilmurod Tohirovning aytishicha, o‘g‘li Abdulloh Tohirovni oila a'zolari 26 oktyabrdan buyon ko‘rishmagan. Hatto farzandining ayni paytdagi ahvoli va qayerdaligi ham ularga oshkor etilmayapti. Bu esa qarindosh-urug‘lar, mahalla-ko‘yni vahimaga solgan.

«Jalaquduq tumanining «Yuqori chigitr» mahallasida yashaymiz. Dehqonchilik bilan shug‘ullanib, tirikchilik qilamiz. O‘g‘lim Abdulloh bu yil 20 yoshga to‘ldi. 2018 yil noyabrida mahalladagi tanish-bilishlar bilan birga Rossiyaga ishlagani ketib, shu yil may oyida qaytib keldi. Shu kungacha o‘g‘limning ortidan biror yomon gap eshitmaganman. Uning xatti-harakati hamisha nazoratimda bo‘lgan.

Joriy yil 26 oktabr kuni ertalab soat chamasi 7:00larda o‘g‘lim Qo‘rg‘ontepa hududida Andijon-Qo‘rg‘ontepa yo‘nalishidagi katta ko‘chada yo‘l-transport hodisasi sodir etadi. U qarindoshimizning «Lacetti» rusumli avtomobilini ishonchnoma asosida boshqarib yurgandi. Hodisa yuz bergach, Abdulloh tog‘asi Islombekka telefon qilib, yuz bergan hodisa haqida ma'lum qiladi. Ko‘ngilsiz voqea sodir etilishida o‘g‘lim aybdorligi bois tog‘asi Islombek «Nexia-2»ga yetkazilgan zararni qoplab, shikastlangan joylarini ta'mirlatib berishini aytadi. 

Bog‘ishamol dahasidagi eski mashina bozorga yaqin joydagi ustaxonada «Nexia-2»ning orqa bagaji ochiqligi uchun uning ichiga ham bir nazar soldim va u yerda «VSF» kategoriyadagi davlat raqam belgisi borligiga ko‘zim tushdi. Avtomashinani ta'mirlash uchun zarur bo‘lgan ehtiyot qismlari va mablag‘ni ustaxonaga tashlab, uyga qaytdik.

Endigina yo‘lga chiqqan paytimiz ukam Elmurod qo‘ng‘iroq qilib, «Jalaquduq tuman IIBdagilar o‘g‘lingni olib borishimizni so‘rashyapti», dedi. Andijon shahardan to xonadonimga borgunimcha, ukam 4-5 marta sim qoqib, shu gapni takrorladi. Uyga yetganimdan so‘ng achchiq ustida o‘g‘limning telefonini sindirib tashladim. Chunki u bir necha oy oldin telefoni tufayli yo‘l-transport hodisasini sodir etgan edi. Bu safar ham yana shu matohi sabab bo‘lgandir, degan fikr miyamda aylanaverdi.