Turkiyadagi zilziladan bir haftadan ziyod vaqt o‘tdi. Endi qidiruv-qutqaruv ishlari sekin yakunlanmoqda. Tirik qolganlarning topilishi dargumon. Vayronalar ostida qamalib qolganlar endi tunlari minus darajaga tushayotgan ob-havo sharoitida, suvsiz yemaksiz buncha muddatda tirik qolish imkonsizligini barcha tushunib, taqdirga tan berib turibdi. Shuning uchun topilayotgan har bir tirik jon mo‘jiza sifatida kutib olinmoqda.
Vayronlar orasida jon saqlayotgan Erdo‘g‘anbey bilan biroz suhbatlashdik. U ko‘chalarni aylantirib, vayronkor zilziladan oldin qanday hayot kechirgani haqida gapirib berdi.
- Bu yerda qayerda yashardingiz?
- Eprallar mahallasida...
- Yuqoridami?
- Ha. Biroz yuqorida. Zilzilada amakimning o‘g‘li, ammamning o‘g‘li, rafiqasi vafot etdi. Oltita janozamiz bor.
- Alloh rahmat qilsin.
Kimdir biz tomon ovoz berdi. “Seni chaqirishyapti”, dedi Erdo‘g‘anbey. Ovoz kelgan tomon keta boshladik.
- Bu yerda kim bilan turibsiz, abi?
- Amakilarim bilan.
- Ko‘rganlaring shu bo‘lsin, abi. Alloh rahmat aylasin.
- Uning ismi Ramazon, — dedi Erdo‘g‘anbey o‘tinda ovqat pishirayotgan qariya tomon ishora qilib.
- Yaxshimisiz, Ramazonbey.
- Ko‘rganlaring shu bo‘lsin, abi. Alloh rahmat aylasin.
- Salomatlik bo‘lsin. Uyimiz yiqildi.
- Nechanchi qavatda yashardingiz?
- Eng yuqori qavatda. Sakkizinchi qavatda.
- Erdo‘g‘anbey, sizning uyingiz qayerda edi? Bu yerda emas-a, yo‘qotganingiz?
- Biroz teparoqda.
- Teparoqdami?
- Eprallar mahallasida.
- Piyoda yetib borolamizmi?
- Hozir boramiz.
