6 fevral kuni Turkiyada sodir bölgan zilzila butun dunyoni larzaga soldi. Uşbu tabiiy ofat 40 mingdan ortiq insonni bu hayotdan olib ketdi. Yordamga muhtoj bölib qolgan aholi esa undan ham köproqni taşkil etadi.

Falokatning ilk kunlaridanoq köngilli yordamçilar Turkiyaga yöl oldi. Ularning orasida Germaniyada faoliyat olib borayotgan özbekistonlik Sabo Ma’rufjonova ham bor.

Bir paytlar Saboning özi ham yordamga muhtoj edi. Hayot yöllarida bölgan «zilzila» uni Turkiyaga kelib qolişiga sabab bölgan. Kuçli irodasi va harakatçanligi bilan bugun özi odamlarga yordam qölini çöza oladigan darajaga erişdi.

«Çodir hayotiga zörğa örgandik. Peçka yoqib çodirni isitmoqçi bölamiz. Çodir içi tutunga töladi. Tutun çiqsin deb, matodan tikilgan çodir eşigini oçamiz. Tutun çiqib ketgunça çodir içi ham sovib ketadi.

Bu hayotning nomini bilmayman. Qabila bölib yaşaydigan insonlardan kiyimlarimiz bilan farq qilamiz. Kunduzi quyoş yondiradi. Qorayib ketganmiz. Keçqurungi izğirindan yuzlarimiz, lablarimiz yorilib ketgan.

Nam yerga töşalgan yotoqlar zax bosib ketgan. Ikki, uç dona körpa yopinsak ham, sovuq jonimizdan ötib ketadi. Biz zörğa çidayotgan çodir hayotiga yoş bolali oilalar qanday çidayapti, deb öylab qolaman.

Çodirdan taşqariga termilar ekanman, butun hayotim kino tasmasidek köz öngimdan ötadi.

45 yoşdaman. Asli namanganlik bölsam-da, bolaligim, yoşligim Toşkentda ötgan. Bolaligimdan şe’r, hikoyalar yozardim. «Gulxan», «Ğunça» jurnallarida çop qilinardi.

Onam saraton kasalligiga çalingan edi. Ularga qarov zarur, singillarim hali yoş bölgani sabab, institutdan ham voz keçganman. Bu bedavo kasallik onamni juda erta, 45 yoşida bağrimizdan yulib ketdi. Bözlab qolaverdik.

Qançalik qiyin bölmasin, özimni qölga olişim, harakat qilişim kerak. Çunki ikki singlim qölimda qolgan. Ular uçun ham yaşaşga kuç topdim. Singillarimni katta qildim, öqitdim, turmuşga berdim.

Tadbirkorlik ortidan kam bölmadim. Lekin bu dunyo sinovlarga töla ekan. Yonğin sababli bor mol-davlatimdan ayrildim. Şu sabab böldi-yu, Turkiyaga kelib qoldim.