Нашриётга борсам, устозим мени қирқ ёшларга яқинлашган бир киши билан “Собиқ маҳбус Миркомил Миролимов” дея кулиб таништирди. Ҳойнаҳой устозим ҳазиллашаётган бўлса керак, деб ўйладим. Ҳол-аҳвол сўрашгач, чеккадаги курсига омонатгина ўтирдим.
- Сизга топшириқ бор. Мана шу йигит ҳақида ёзасиз. Мени эса бир жойда кутишаяпти. Ўзим ҳам ёзардиму бироз вақт масаласи чатоқроқ-да. Шунинг учун бу ишни сизга ишониб топшираяпман, - дея қўлига сумкасини олдида бизларни холи қолдирди.
Устознинг ишончини қозониш мақсадида ишга киришдим. Рўпарамдаги одам эса ичини кемираётган дардини достон қилишни бошлади...
Аслида ҳеч ким жиноятчи бўлиб туғилмайди. Бироқ кимдир билиб, кимдир билмасдан жиноятга қўл уриши мумкин. Ана ўшандагина улар қилган қилмишларидан пушаймон бўлишади. Мен сизга айтиб берадиган воқеадан ҳамон виждоним азобда. Ўзимни ўзим кечира олмайман. Айтиб берганларимни кимлардир ўқиб, ўзига сабоқ чиқарса, деган умиддаман.
Ўшанда ёшликнинг энг навқирон палласида эдим. Тошкентнинг Қора-қамиш даҳасида яшаймиз. Синфдошларим Шомансур ва Шожалил билан жудаям иноқ эдик. Ҳаммамизнинг ўзимизга яраша ишимиз бор эди.
Бир куни Шомансур аллақаердан чекадиган бир нарса топиб келди. Кечқурун учаламиз уйимиз ёнидаги автобус бекатининг ўриндиғига ўтирволиб, ўша зормандадан татиб кўрдик. Бироздан сўнг учаламиз ҳам ўзимизни осмону фалакда учиб юргандек ҳис қилдик. Бу жудаям завқли онлар эди.
Кейинги гал синфдошларим билан учрашганимизда Шожалил Шомансурга ўтган гал олиб келган сигаретидан сўради.
- Ие, у жуда қиммат туради. Бир танишим берган эди. Аммо зўр нарса экан. Ўзимга ҳам ёқиб қолди. Пулини берсанглар олиб келиб бераман, - деди Шомансур.
- От билан туя бўлмаса керак. Қанча бўлса ҳам топиб берамиз. Пулидан қочмаймиз. Ахир ким учун ишлаяпмиз? Ўзимизни ўзимиз хурсанд қилмасак, нима қилиб юрибмиз бу дунёда? - деди Шожалил.
- Бўпти. Эртага худди шу пайтда учрашамиз. Топган пулларингни олиб чиқинглар. Бир мазза қиламиз, - деди Шомансур мийиғида кулиб.
Шундай қилиб биз гиёҳванд моддани сигаретга ўраб чека бошладик. Буни иложи борича оила аъзолларимизга билдирмасликка ҳаракат қилдик. Пулимиз етмай қолганида уйдаги тилла тақинчоқларни, қимматбаҳо хрустал идишларни ҳам ими-жимида олиб чиқиб, сотадиган бўлдик.
Кунларниннг бирида биз яна ўша автобус бекатига чиқдик. Кўчада бирорта зоғ ҳам кўринмасди. Ҳамма уй-уйига қамалиб олган. Кимлардир уйқуни ҳам ураётганди. Кўчада ҳам онда-сонда битта машина ўтиб қоларди. Биз бўлса Шомансур тайёрлаб келган қўлбола сигаретларни чекиб ҳузурланаётгандик. Шу пайт бекат томонга қорни дўмпайган бир аёл, қорнини ушлаганича кела бошлади. Бизларни кўриб турган жойида қоққан қозиқдек қотиб қолди. Кейин йўлга қаради. Биз эса унинг бу ҳолатидан завқланиб кулардик. Аёл биз томонга келаётган бўм-бўш автобусга қўл кўтарди. Шофёр ҳам автобусини тўхтатди. Аёл ҳамон қорнини ушлаганича инқиллаб синқиллаб автобусга кўтарила бошлади. Шу пайт Шомансур бизларга қараб “Кетдик, йигитлар қарашворамиз” дея автобус томонга юрдида бояги аёлни туртиб ортидан чиқди. Биз ҳам автобусга чиқволдик.
