XIX аср бошларида ўзбек қўнғиротлар сулоласи Хива хонлигида ҳокимиятни расман эгаллаган. Муҳаммад Раҳимхон I Хива хонлигини бирлаштиришни ниҳоясига етказган ҳукмдор. Хива хонларидан айримларининг сурати бугунги кунгача сақланиб қолган.
Муҳаммад Раҳимхон II, Хива хонлигининг сўнгги мустақил ҳукмдори. 1864-1910 йилларда ҳукмдорлик қилган. У Феруз тахаллуси билан ижод қилган.
Хива хони Муҳаммад Раҳим II (Феруз) ўз маҳрамлари ва россиялик меҳмонлар билан.
Асфандиёрхон, Муҳаммад Раҳимхон II нинг ўғли, 1910-1918 йилларда ҳокимият тепасида бўлган.
Тарихий ҳужжатларда Асфандиёрхон Исфандиёрхон деб ҳам ёритилади.
Саид Абдуллахон, Асфандиёрхоннинг укаси. 1918-1920 йилларда Хивани бошқарган сўнгги хон.
Қўқон хонлигига ўзбекларнинг минглар уруғидан бўлган Шоҳрухбий 1709 йилда асос солган. Бу давлат таркибига дастлаб Қўқон, Наманган, Марғилон, Конибодом, Исфара ва уларнинг атрофидаги қишлоқлар кирган.
Амир Умархон, Қўқоннинг 10-хони. У “Амирий” тахаллуси билан шеърлар ёзган. 1809-1822 йилларда Қўқонни бошқарган.
Худоёрхон, Қўқоннинг 13-хони Шералихоннинг ўғли. 1845-1875 йилларда танаффус билан Қўқонда ҳукмдорлик қилган.
