Сўлчилар ва радикал ўнгчилардан иборат альянс сайловларда кутилганидан кўп овоз олиб, Макрон Франция раҳбари сифатида иккинчи муддатида амалга оширишни кўзлаган ислоҳотлар келажагини сўроқ остида қолдирди. Таҳлилчилар Франция қонун чиқарувчи органларида тушунмовчилик пайдо бўлиши ва Макрон тезда коалиция тузишга киришишини тахмин қилишмоқда.
Путинни урушни тўхтатишга чақиришга, Ғарб сиёсатчилари орасида масъулиятни ўз гарданига олишга уринаётган 44 ёшли Макрон энди узоқ вақт ички сиёсий жараёнлар билан банд бўлиб қоладиганга ўхшамоқда.
Макроннинг «Бирлик» коалицияси ҳамон Франция Миллий мажлисининг энг катта партияси бўлиб турибди, лекин Макрон тарафдорлари янги таркибда 245 та ўринга эга бўлишди, яъни 100 тага яқин ўринни бой беришди. Қуйи палатада кўпчиликка эга бўлиш учун эса 577 нафар депутатнинг камида 289 нафари бир партия вакили бўлиши керак. Камида 44 та кам овоз тўплаган Макрон етакчилигидаги ҳаракат энди бошқалар билан ҳамкорлик қилишга мажбур.
Президентлик сайловларида кетма-кет икки марта Макронга енгилган Марин Ле Пен бошчилигидаги радикал ўнгчилар партияси қуйи палатада ўз тарихидаги энг кўп овозга эга бўлди. Қайта ташкил этилган «Nupes» сўлчилар блоки эса парламентдаги энг йирик мухолиф фракция сифатида шаклланди.
Эндиликда Макроннинг олдида қийин танлов турибди: ёки бошқарув коалициясини ташкил этиш ёки кўпчиликни қўлга кирита олмаган ҳукуматни бошқариб, парламентга киритиладиган ҳар қандай қонун учун талашишга мажбур бўлиш.
Бунақаси президентлик ваколати кенгайтирилган Бешинчи республика тарихида фақат бир марта содир бўлган: 1988 йил социалистлар етакчиси бўлган президент Миттеран партияси парламентда устунликни бой берган ва иккинчи муддатда бошқа партиялар билан муроса қилишга мажбур бўлган.
Бундай ҳолатда томонлар келиша олмаса, қонун чиқарувчи органлар фаолиятида узилиш пайдо бўлади. Ҳукмрон партия парламентда озчиликда қолгани сабаб фақат номигагина етакчиликни сақлаб қолади, аслида эса йил охирида бюджет тўғрисидаги қонунни ҳам мустақил қабул қила олмайди. Макрон давлат раҳбари сифатида муддатидан олдин парламент сайловлари ҳақида эълон қилиши мумкин, аммо бунда ҳам унинг ғалабасини ҳеч ким кафолатлай олмайди.
1997 йил Жак Ширак ҳам парламентдаги устунликни бой беради. Кейин иккинчи уринишда ғалабага умид қилиб муддатидан аввал парламент сайловлари эълон қилади. Оқибатда эса янги кўпчилик билан келишиб ишлашга мажбур бўлиб, ҳукуматдаги деярли барча бошқарув ричагларини йўқотади. Аммо ҳозирда Макрон қайта сайловни эълон қилиши тўғри ечим эмас. Биринчидан, унинг ғалабаси кафолатланмаган, иккинчидан, қайта сайловда ҳам енгилса, президент кейинги сайловларни бир йилдан аввал эълон қила олмайди. Учинчидан, ўз манфаати учун қайта сайлов эълон қилиши нафақат Макроннинг ислоҳотларига соя солади, балки унинг истеъфосига олиб келиши мумкин.
