“Бешариқ туманининг Қорабўйин қишлоғида яшайман. Ёшим 56 да. Турмуш ўртоғим рўзғор камчиликлари, яшаётган уйимизда шароит йўқлиги учун 2 йил аввал бизни ташлаб кетган. Шундан бери ўғлим билан яшайман. Фарзандимга ҳам ота, ҳам онаман.
Мардикорлик қилиб кун кўраман. Қўшниларимнинг юмушини қилиб бераман, қудуқ қазаман, қурилиш ишлари ҳам қўлимдан келади. Иқболжон мактабдан келса уй эшигини очиб бериб яна ишга кетаман. Ўғлим қаровсиз қолмасин деб атай уйимга яқин жойлардан иш топишга ҳаракат қиламан.
Онасиз фарзанд катта қилиш жуда қийин. Ўғлим мактабдан келса овқат қилиш, уй супуриш, кийимларини ювиш керак бўлади. Айрим вақтлар бўладики, уй юмушларидан ортиб ишга чиқа олмайман. Вақти келиб ўғлимни ўқитиб, ишли қилсам дейман.
Ишимга қараб бир кунда 50-100 минг сўм пул топаман. Гоҳида иш бўлмай қолса овқат қилишга пул йўқлигидан нон-чой билан кунни ўтказамиз. Ака-укаларим бор. Лекин ўзларидан ортиб менга ёрдам бера олмайди.
Мардикорлик қилиб юриб пул жамғариб икки қўй олган эдим. Яқинда уларни сотиб бузоқ ва эчкига айлантирдим. Жониворларни парваришлаб сотиб янги иморат кўтармоқчиман.
Бу ҳаётда ёлғиз ўғлим суянчим. Мактабга кетса уй ҳувуллаб қолади. Қайтишини интиқлик билан кутаман. Онаси ҳар замон қўнғироқ қилиб фарзандининг ҳол-аҳволини сўраб туради. У бошқасига турмушга чиқиб кетган. Ўғлим бирор марта онасини соғингани ҳақида айтмаган.
Тонг саҳар уйғониб ўғлимга нонушта тайёрлайман. Кийинтириб сумкасига бир тўғрам нон солиб мактабга жўнатаман. Мактабдан уйга қайтиб келиш пайтида қаерда ишлаётган бўлсам-да уйга етиб келишга ҳаракат қиламан. Қўшнимга тайинлаб қўйганман. Ўғлим мактабдан қайтиши биланоқ менга бу ҳақда хабар бериб қўяди.
