Zarbam raqib darvozasi töridan joy olişi hamono, telefonim jiringlaydi. Farqi yöq öşa paytda onam uyda böladimi yoki stadionda, har safar u menga qönğiroq qiladi. Şuning uçun ham, men gol urişim bilan burçakka yuguraman va kaftimni quloğimga tutaman: «Allo, oyijon!»
Foto: Gettyimages.ru
Mançesterga endi kelganimda, köpçilik gollarni nega bu tarzda nişonlaşimga qiziqqan va doim bu haqida söraşardi. Qisqa qilib javob beriş mumkin: men şunçaki onamni yaxşi köraman va u doim menga qönğiroq qiladi. Tamom.
Aslida esa, buning uzoq tarixi bor. Ança uzun tarix, hov öşa men katta orzuli kiçkina bolakay bölgan paytlarga töğri keladi. Braziliyadagi har bir bolakay kabi. Men kabilar köp edi, lekin aytişim kerakki, omadim kelgan – bir qator superqahramonlarni şaxsan tanirdim.
SUPeRQAHRAMONLAR YuRTI
Men San-Pauluning Peri Jardim tumanida katta böldim. U yerdagi köpçilik uçun hayot bu – yaşaş uçun haqiqiy kuraş. Onam juda köp işlardi, şuning uçun bizning oilamizda u qadar köp bölmasada, doim yeyiş uçun biror narsa topilardi. Men bilan birga katta bölgan köp örtoqlarimda ahvol çindanam yomonroq bölgan.
Ba'zida ular bir kunda bir mahal, stadionga kelganlarida ovqatlanişardi. Menimça, köpçilik futbol öynaşdan ham köra, şu yerda tekin buterbrod va gazli suv uçun ham kelişardi. Ba'zida öşa buterbrodlar ham bölmas, gazli suv bilan kifoyalanilardi.
Hammasi «Pekeninos»da boşlangan. Bu söz «bolakaylar» ma'nosini anglatadi. Aslida esa, hammasi juda jiddiy bölgan, öylamang, bu Braziliya, suv, plyaj deb, yöq, stadionimiz harbiy qamoqxonaning yonginasida, hammayoq çang, umuman maysa ösmasdi. U yerda bolalardan taşqari, faqat öşa qamoqxona xizmatçilari futbol öynaşardi xolos.
Töqqiz yoşimda döstim Fabino bilan öşa yerga bordik va jamoada öynay olamizmi, yöqmi, qiziqib körmoqçi böldik. Qölimizda butsa, örmon böylab yurib bordik va aynan öşa kuni biz hayotimizni özgartirib yuborgan insonni uçratdik. «Albatta öynay olasizlar, keyingi öyinga kelinglar» - dedi Joze Mamede. U jamoaning bolalar tarkibining murabbiyi ekan.
Heç qanday qoğozbozlik, şartnomalar, heç narsa bölmadi. Çunki bu jamoa bolalar futboli orqali foyda qilişni közlamas, şunçaki, bizga ijobiy hislar ulaşişni niyat qilgandi xolos. Köçadagi bolalarni bir joyga töplaş, heç bölmasa, futbol öynaşsin, biror narsa yeb olişsin, şu. «Pekeninos» – bu klub haqida heç qaçon eşitmagansizlar, lekin aytişim kerak, ular mö'jizalar yaratişadi va yaratişmoqda.
Mavzuga oid
Foto: Gettyimages
Murabbiylar bolalar uyga quruq qaytmasin deb, bir oyga yetgulik guruç, loviya, non va boşqa zaruriy mahsulotlarni berib ham yuborişardi. Eng qiziği, murabbiyimiz Mamedening eski Volkswagen Beetle maşinasi bölardi, biz juda kiçik bölganimiz uçun 9-10 bola kiyim-keçak, butsa, töp va öşa yeguliklarimiz bilan ham siğib ketaverardik. Eh, döstim, ular biz kabi bolalar uçun nimalar qilganini tasavvur ham qila olmaysan. Mamede va boşqa murabbiylar haqiqiy qahramon edi. Ular bizga imkoniyat taqdim etişgan.
Men uçun koptokka bölgan mehr ustun edi. «Pekeninos» haftasiga faqat ikki kun maşğulot ötkazar, şuning uçun boşqa kunlari men köçada töp tepardim. Ba'zi bolalarda futbol simulyatorlari bölgan, ammo men uçun öz tasavvurim va birgina koptok kifoya qilardi. Har bir mahalladan jamoalar tuzib, turnirlar taşkil qilardik, ğolib uçun sovrin esa, bir banka limonad bölardi. Eh, tuşunmaysan, mana şu bir banka suv uçun haqiqiy jang bölardi. Tuşunyapsanmi, aslida mana şu banka biz uçun Libertadores kubogidan ham qadrliroq edi. Agar sovrinni yutib olsak, hammamiz uni boşimiz uzra kötarib çiqar va bir höplamdan içardik. Sovrinli limonad har qanday şampan vinosidan ön barobar zör, işonaver.
Foto: Gettyimages.ru
VeRZeA
Braziliyada agar professional futbolçi bölişni istasangiz, 12-13 yoşda qaysidir katta klubning akademiyasida şuğullanayotgan bölişingiz kerak. Lekin bu tomondan mening işim yurişmadi. «San Paulu»dagilar meni körikdan ötkazib, klubga taklif qilişgan bölsa-da, mening yaşaşim uçun şaroit qilib berişdan boş tortişgandi. Klub uyimizdan juda uzoqda, agar qatnab şuğullanadigan bölsam, maktabdan qolib ketardim. Maktabdan qolib ketiş... Onam, ha-ha-ha!
Albatta, onam bunga qarşi edi. Ularning fikr-u xayollari mening öqişim bilan boğliq edi. Bilasizmi, bolalik davrim uçun onamdan minnatdorman. Tengqurlarimning köpi oilasiga yordam beriş uçun işlaşlariga töğri kelgan. Ularda futbol bilan şuğullaniş yoki maktabda öqiş uçun vaqti bölmasdi. Ammo onam menga işonardi. Negadir u doim, har qanday şaroitda futbolni taşlamasligimni maslahat berardi.
Foto: Gettyimages.ru
Şuning uçun, men 13 yoşimda Verzeada futbol öynaşni boşladim. Men tomondagilar Verzea nima, qayer ekanini juda yaxşi tuşunib turişibdi, boşqalar uçun aytib ötaman: Verzea – AQŞdagi köça basketboli yoki Yevropadagi yarim havaskor ligalarga öxşab ketadi. Maydon juda kir, loy va siz haqiqiy qöpol erkaklarga qarşi öynaşingizga töğri keladi. U yerda jismoniy kuraş juda qattiq, şuning uçun juda xunuk hodisalar ham bölib turadi.
Mana bunisini aytib bermasam bölmaydi.
Biz juda kuçli jamoaga qarşi muhim öyinda maydonga tuşişimiz kerak edi. Raqib Verzeadagi özining ilk mavsumini ötkazayotgandi, şuning uçun juda jiddiy qarayotgandi. Esimda, öyin boşlanmasdan oldin ular menga qaraşdi - «Kim bu bolakay? Rostan u ham öynaydimi?».
Hammasi jiddiy edi. Öyin boşlanganiga tört daqiqa bölmasdan, men ularning eng zör himoyaçisini aldab ötib, gol urdim. Ular menga şunaqa qaraşdiki: «Okey, bolakay, sening hayotingni dözaxga aylantiramiz». Şundan keyin ular meni tepa boşlaşdi. Har safar töp oyoğimga kelsa, tentak kabi tepişar, meni poylab yurişgandek edi. Hatto ulardan biri köça bezorisi edi, menga agar uni yana bir marta aldab ötsam, oyoğimni sindirişini aytdi.
Xullas, töp yana oyoğimga tuşdi... va men yana aldab ötdim. U öz muvozanatini yöqotib, ötirib ham oldi. Juda şarmandalarça aldab ötgandim. Endi ular menga xuddi öldirmoqçidek qarab turişardi.
Lekin... Nimayam qilişim mumkin? Töp mening oyoqlarim orasiga kelganida, men butunlay boşqa dunyoga tuşib qolaman. Hamma narsani unutaman. Keyingi safar, qaramay turib töpni şerigimga yetkazib berdim, u gol urdi. Tomoşabinlar özlaridan ketib qolişgandi. Öyin 2:2 bölib tugadi, penaltilar seriyasida biz ğalaba qozondik. Ularning jahli çiqib ketdi. Boyagi bezori menga qarab «aytdim-ku, oyoğingni sindiraman deb, taşqarida uçraşamiz» dedi.
U hazillaşmayotgandi. Baxtimga, jamoadoşlarim meni yolğiz qoldirişmadi va uyimgaça qöriqlab olib borişdi.
Ammo bu hammasi emas. Ötgan yili uyga, oilamni körgani borganimda, iş bilan bankka borişga töğri keldi. Qarasam, kiçik budka oldida bir yigit turibdi.U menga qandaydir taniş tuyuldi, u ham meni tanigandek qarab turardi.
«Ey, bolakay, esladingmi?»
Orqaga qaytişimga töğri keldi. U davom etdi.
«Verzeani eslaysanmi? Sening oyoğingni sindirmoqçi bölgandim?»
«Ha, esladim, lekin hazillaşuvding-ku, töğrimi?»
«Yöq, uka, adaşding» - dedi u, - «rostan ham seni çöloq qilib qöyişni niyat qilgandim. Endi esa, sen men yoqtirgan jamoada öynayapsan. Sen menga yoqasan. Işoniş qiyin, agar seni öşanda sindirganimda, nima bölardi?».
Biz kulişdik va birga rasmga tuşdik.
Braziliyada suvning vinoga aylanişi, degan ibora bor. Mening holatim ham şu iboraga juda mos keladi. Beş yil oldin men Verzeada öynar va şunçaki yaşaşga harakat qilar, biror katta klubda öynaşim mumkinligini tasavvur qilmasdim. Axir men bilan öşa paytda öynagan juda köp ajoyib futbolçilar hozir avtobus haydaşadi, supermarketda yoki qurilişda işlaşadi va hokazo. Bu ularning iste'dodsizligidan emas, aslo. Şunçaki, ular pul topişlari kerak bölib qolgan va öz orzularidan voz keçişga majbur bölişgandi.
Agar onam bölmaganida, u meni quvvatlamaganida, men ham ularning biri bölardim.
ORZU QILIŞDAN TÖXTAMANG
15 yoşimda «Palmeyras»da körikdan ötiş imkoniyati paydo böldi. Ösmirlar jamoasiga qabul qilindim va ilk şartnomamga imzo çekdim. Şundan keyin barçasi juda tezlaşib ketdi. Avvaliga asosiy tarkibga jalb qilindim, keyin esa, Rio Olimpiadasida qatnaşayotgan terma jamoaga çaqirildim.
Terma jamoadan qönğiroq bölganda esa, ta'riflaşga til ojiz.
Bu men uçun nima ekanini tuşuna olmaysiz. Axir atigi ikki yil oldin men JÇ-2014 uçun devorlarni böyab yurgan bola edim. Yaxşi rasm çizadigan bolalar devorlarga Neymar yoki David Luiz kabi yulduzlarning rasmini çizişardi. Ikki yil ötib esa, men Olimpiadada Neymar bilan bir jamoada töp surayotgandim.
2016 yildagi bu turnir Braziliya uçun öziga xos qadrli edi. Çunki şu paytgaça yurtdoşlarim heç qaçon olimpiada medallarini yutib olişmagan edi. Öyinlar nafaqat Rioda bölayotgani uçun, ayniqsa, JÇ-2014 tufayli ham bizga bosim juda yuqori edi.
Foto: Gettyimages.ru
Men JÇ-2018da tarkibdan joy oliş uçun qölimdan kelganini qilaman. Ammo unutmaslik kerakki, bu Braziliya, doim raqobat juda yuqori. Aynan şuning uçun ham «Mançester Siti»ni tanladim, faoliyatimda yangi qadamni taşlaşim, ösişim kerak edi.
Aytişim kerakki, bu yerda köp narsa boşqaça. Quyoşni juda kam körasiz. Menda issiqroq mamlakatlardan ham takliflar bölgan, ammo Pep Gvardiolaning qöl ostida töp suriş imkoniyatidan voz keçib bölmasdi. Begona ölka, begona til, begona insonlar orasiga boriş haqida ikkilanayotgan paytimda, aynan Pepning qönğiroği fikrimni qat'iylaştirgandi. U meni jamoasining muhim bölagi sifatida körayotganini aytganida, boşqa öylab ham ötirmadim.
Ammo Angliyaga ketişdan oldin bir iş qildim. Men hayotimning bir bölimini tugatişim juda zarur edi. Men öşa 9 yoşimda meni qutqarib qolgan «Pekeninos»ning stadioniga bordim. Özim bilan 250 juft eng zör butsalarni olib bordim.
«Allo, maye!»
Foto: Gettyimages.ru
Aldab nima qildim, ilk bor Mançesterga kelganimda, şu paytgaça erişganlarimni yöqotgandek his qilgandim. Onam Angliya va Braziliya örtasida borib kelaverar, men esa, usiz juda qiynalardim. U men uçun hamma narsa, ham ota, ham ona.
Esimga tuşadi, «Pekeninos»da öynab yurganimda, öyindan keyin örtoqlarimni otasi kutib turgan bölardi. Men esa, bir özim. Oson bölmagan. Ammo hozir, otam haqida sörasalar, onamni körsataman. U men va ukalarim uçun hammasini qilgan. U men uçun yana bir superqahramon.
Şuning uçun ham, har gol urganimda, u hatto stadionda bölmagan paytlarda ham, «telefonimni kötaraman» va u bilan gaplaşaman.
«Allo, Maye...»
Foto: Gettyimages.ru
Men bu işni amalga oşirayotganimda faqat onamnigina emas, döstlarimni, oilamni, murabbiy Mamedeni va umuman menga Braziliyada yordam bergan hammani eslayman.
Bilasizmi, men juda orzumand bölganman. Lekin eng zör xayollarimda ham bugungi kunlarga yetib kelişimga unça işonmagan bölsam kerak. Bilaman, yana köplab bolakaylar jahon çempionatlari oldidan devorlarni böyab yurişadi. Balki ular ham bir paytlardagi men kabi, katta klublardan uzoqdadir. Balki ularga kimdir heç qaçon orzulari amalga oşmasligini aytayotgandir. Ammo ularga aytamanki, heç qaçon orzularidan voz keçişmasin.
«Etihad» tunnelida yurişimdan tört yil oldin men Varzeada edim va mening oyoğimni sindirmoqçi bölişgandi. Töğri, bugungi kuning buterbrodlar va gazli suvlar orasida ötayotgandir, ammo kim biladi, sen mehnat qilişda davom et va bir kun, har narsa bölişi mumkin, töğrimi?
Xullas, men bolakaylarga yuzlanmoqçiman. Agar mening hikoyamni töliq öqib çiqqan bölsangiz, sizlar uçun oxirgi gapim bor - «heç qaçon orzu qilişdan töxtamang»
Aytgança, men uçun yana bir iş qil, böptimi? Onangga qönğiroq qil. U seni soğinadi. Ular har doim soğinişadi.
