Chirchiq shahridan tahririyatimizga kelib tushgan shikoyatda suvi, “sveti” yo‘q qabriston haqida yozishibdi.
Avvaliga: “Tiriklarning shuncha muammosi turib, o‘zga dunyoga ko‘chib o‘tgan, bu dunyoda jonsiz tanasi qayerda yotgani u uchun ahamiyatsiz bo‘lganlarning “muammosini” ko‘taramizmi?” dedik o‘zimizga o‘zimiz. Ammo o‘sha qabristonga aziz kishisini – otasini qo‘ygan opa-singilning qayta-qayta qilgan iltimosiga dosh berolmay, u yerga bordik. Shundagina tushundik, his qildik – garchi o‘liklarga tanasi qayerda yotganining farqi bo‘lmasa-da, yaqin kishisini yerga qo‘ygan tiriklar uchun buning ahamiyati bor ekan…
“Otamizni yo‘qotdik. Mehribon, g‘amxo‘r otamizni yo‘qotdik, – deya so‘z boshladi Dilnoza Tog‘ayeva. – Otam Chirchiq shahriga harbiy xizmatchi bo‘lib ishga kelganlar, Chirchiq shahri yangi barpo etilayotgan paytlar edi, xizmatni o‘tab, shu yerda oila qurib, qariyb 60 yilga yaqin Chirchiqda yashadilar. Hamisha shahar obod bo‘lishiga, ko‘kalamzorlashtirishga xarakat qilgan insonlardan bo‘lib kelganlar.
Shahardagi 14-sonli qabristonga dafn etdik. Qabristonga kelar ekanmiz, uning xarob ahvoli dilimizni vayron qildi. Tushunaman, o‘lganlarga qayerda yotish muhim emas. Biroq...
Otamning farzandi sifatida va shu yerda yotgan barcha indamaslar olamiga ko‘chgan insonlar haqi-hurmati shu yerni obod qilishga bel bog‘ladik. Ammo ko‘p sonli murojaatlarimiz hokimiyat va mutasaddi rahbarlar tomonidan bepisandlik, beparvolik bilan rad etib kelinmoqda”.
Chirchiq shahri “Ma'rifat” MFY raisi Anvarxon Mahsumov bilan ham suhbatda bo‘ldik.
“Men bu mozor to‘g‘risida chopaverib, bormagan joyim qolmagan. Hammaga aytganman: “Mana shu mozor – hammamizning kelajakda kelib yotadigan uyimiz. Kelinglar, shu yerni obod qilaylik”, deb. Obodonlashtirish boshqarmasining rahbari mana shu mozorimizni hali kelib ko‘rmagan. Kecha prezident portaliga murojaat qilingani uchun, shu yerni telefonda lokatsiya bilan topib kelibdi. Bu qanaqasi, shahar Obodonlashtirish boshqarmasi rahbari mozori qayerdaligini bilmasa?!
