«Mançester Siti» klubi va Ispaniya milliy jamoasi yetakçisi va bugungi kun futbolining eng kuçli tayanç yarimhimoyaçilaridan biri — Rodri «The Player’s Tribune» naşriga intervyu berib, özining maydondagi va hayotdagi «olami» haqida gapirib berdi.

«Men doim jamoadoşlarimga inglizça emas, amerikança gaplaşişimni aytaman. Ular ustimdan kulişni yaxşi körişadi. Doim şunday. Odatda, kiyadigan ust-boşimni deb masxara qiladilar. Lekin köpinça hazillar mening gapiriş tarzim haqida böladi. Boisi, men tilni London yoki Mançesterda örganmaganman. Men ingliz tilini Konnektikutda örganganman — amerikan lahjasida gaplaşaman.

Körib turganingizdek, oilamda ta’lim juda muhim masala edi va otam doim mening Amerika maktabida bir yil bölsa ham öqib qaytişimni istardi. Lekin mening futbolçi böliş orzum bunga yöl qöymagan. Şuning uçun, 14 yoşligimda yozgi ta’til vaqtida Konnektikutdagi yoğoçdan qurilgan lagerlardan biriga borganman va ingliz tilini öşa yerda örganganman. Hatto ştat nomi ham madridlik kiçik bolakayga kulgili tuyulardi.

Lekin yetib borganimda xuddi Hollivud kinolaridan birining içiga tuşib qolgandek his qilganman. Kinolarda köramizku: bolalar yozgi lager uçun köl böyidagi yam-yaşil joyga borişadi, kanoelarda köl böylab suzişadi, daraxtlarga tirmaşib çiqişadi, çaylalarda uxlaydilar va payraxalar bilan olov yoqişadi… Men borgan joy rostdan ham şunday edi. Gulxan atrofida marşmellou va biskvitlar yerdik. Şokolad berişardi. Buni söz bilan tasvirlab beriş qiyin edi. Telefon yöq, Wi-Fi yöq, men begona yurtda yangi döstlar orttirişim kerak edi. «Salom, men — Rodrigoman, Madriddan», derdim özimning arang suhbat quradigan ingliz tilim bilan. Bolalar mening ustimdan kulişardi. «Xöp, yigitlar, qaçon futbol öynaymiz», derdim. Ular esa «Ha, keçroq futbol öynaymiz, teridan töp yasab, bir-birimizga uloqtiramiz, NFLdagidek». Men esa hayron qolardim. «Yigitlar, men futbol (soccer) öynamoqçiman», desam, ular buni rad etişardi.

Aksiga olib, u yerga 2010 yilgi jahon çempionati boşlanganida borgandim. Internet yöqligi sababli heç narsadan xabarsizligimdan siqilardim. Lekin lagerimizning asosiy xonasida kompyuter bölardi va konsulimizdan har uçraşuvdan söng natijalarni körib berişini iltimos qilardim. Ispaniya birinçi uçraşuvda Şveytsariyaga yutkazib qöygandi, eslasangiz. Ular menga buni aytişganda ustimdan kulişyapti, deb öylaganman. «Şveytsariyaga? Aminmisiz? Töğri qidirdingizmi özi?» Vaqt ötaverdi, Ispaniya esa yaxşiroq öynaşda davom etdi. Pley-off — ular hamon ğalaba qozonmoqda. Germaniyaga qarşi yarimfinal vaqtida guruh bilan kanoe sayohatiga çiqqandik va tyutorimdan har daqiqada hisobni körib berişini sörab turardim. Vanihoyat, lagerga qaytganimizda menga kimdir Ispaniya finalga çiqqanini aytdi. Men heç qaçon uyimdan bu qadar uzoqda turib, özimni uydagidek his qilmagandim. Hissiyotimni tasavvur qilyapsizmi?!