Зебохон (жабрланувчиларнинг исм-фамилиялари ўзгартирилган) тушликка чиқиш олдидан ишхонасидаги нарсаларни тартибга келтириш билан овора эди. Шу сабабли ташқарида бўлаётган “ғўнғир-ғўнғирга” аҳамият бермади, деб ёзмоқда “Ҳуқуқ” нашри.
Кутилмаганда хонасининг эшиги очилди. Лаҳза ўтмай, эшик олдида пайдо бўлган эрига кўзи тушди-ю, танасига илон ўрмалагандек бўлди. Эрининг ғазабнок юзини, қонталаш кўзларини кўриб, кўнгли бир ёмонликни туйди. Шундай бўлса-да, ўзини қўлга олиб, эридан нима гаплигини сўради. Бунга жавобан эри қўйнидан пичоқ чиқарди. Зебохон унинг важоҳатини кўриб, қўрқувдан нима қиларини билмай, хонадан қочишга чора излади. Бунинг иложи йўқ эди. Пичоқ унга йўналди. Зебохон чап беришга ҳаракат қилди. Аммо ўткир тиғ қўлини кесиб юборди. У оғриқнинг зўридан инграганича, бу сафар юрагига берилаётган зарбадан қочишга уринди. Бироқ аёлнинг кучи эркакка етармиди?... Инсонийликни, раҳм-шафқатни унутган эр аёвсиз тиғ санча бошлади. Хотини овозининг борича ёрдам сўраб бақирди. Шунда кимдир эрининг қўлига тепиб, пичоқни тортиб олди. Аёл жон ҳолатда эшик томон талпинди. Уст-боши қонга бўялган, тобора ҳолсизланиб бораётган Зебохонни шифохонага етказишди...
Зебохон яккабоғлик Спартак Ибрагимовга турмушга чиқаётганида, барча қизлар каби бахтли ҳаётни орзу қилганди. Эрининг меҳридан, муҳаббатидан орзуманд бўлганди. Шу сабабли астойдил меҳнат қилди. Спартак эса аёлидаги итоатни ожизлик дея тушуниб, уни тинимсиз калтаклаб, шаънини топташдан тўхтамасди. Янги келинчакнинг юз-кўзлари тез-тез моматалоқ бўлиб турса-да, бечора оиласини сақлаб қолиш учун бировга индамасди.
Зебохон фарзандли бўлгач, эрининг қуюлишидан, инсофга келишидан умидвор бўлди. Бироқ жоҳил эр учун фарзанднинг ҳам қадри йўқ эди. Йиллар ўтиб, оилада учинчи фарзанд дунёга келди. Спартак эса оила масъулиятини, оталик бурчини ҳис этмади, ўсиб келаётган болаларининг кўз ўнгида жоҳиллигини намойиш қилишдан заррача ор қилмади. Бу орада автоҳалокатга учраб, бир оёғидан ажралди.
Зебохон эрининг омон қолганига суюниб, унинг кўнглини олишга уринди. Аммо эри хотинининг меҳрибончилигидан шубҳага тушиб, асоссиз рашк қиладиган одат чиқарди. “Хотиним Бахтиёр билан дон олишиб юради”, деган ўй миясига ўрнашиб қолди. Шу сабаб хотинига “Бир куни барибир сени ўлдираман”, дея таҳдид қиладиган бўлди.
“Сабрнинг ҳам чегараси бор”, дейишади. Зебохон ортиқ бу аҳволда яшай олмаслигини тушуниб, ажрашиш мақсадида судга мурожаат қилди. Суд уларга ярашиш учун муддат белгилади. Зебохоннинг бу “ташаббуси” Спартак учун кутилмаган зарба бўлди. Бу вазият кўнглидаги гумонларнинг исботидек туюлди.
“Ҳа, унинг жазмани бор! Шунинг учун ажрашмоқчи. Бунга қайнота-қайнонам сабабчи. Шулар хотинимни йўлдан оздирган!”. У шуурида кечаётган ана шундай ўйлар исканжасида қолди.
