«Мен тушликдан кейин бироз ухладим, кейин туриб, озгина PlayStation ўйнадим. Кечқурқун эса, жаҳон чемпионатини ютиб олдим. Яхши кун бўлди» (Андреа Пирло ЖЧ-2006 финали ҳақида)
Миржалол Қосимов футболни тарк этганида, ҳаммани бир савол ўйлантириб қўйган эди — энди унинг ўрнини ким босади? Қосимов ўзига шу қадар ўргатиб қўйган эдики, ҳар қандай жамоада худди унинг амплуасидаги, худди унинг вазифаларини бажарадиган, у каби жарима тўпи тепадиган, у каби аниқ паслар узата оладиган маэстро бўлиши шарт деб ўйлармидик, билмадим. Аслида, жамоалар бир-бири билан фарқ қилишини, аслида бир футболчи елкасига бу қадар юк қўйилмаслигини билмасмидик, билмадим.
Мисол учун, Италия терма жамоаси ўйин услуби шуни тақозо қиладими ёки миллат характери шунақами, уларда доим майдон марказида ўйинни бошқарадиган, шерикларининг позициясини жуда яхши ўқий оладиган, ақлли футболчилар доим бўлган. Димитрио Албертинидан кейин бу вазифа Андреа Пирлога топширилди, бу футболчи мени ўзига шу қадар ром этгандики, ҳалигача баъзи сайтлардаги «ник»им Пирло номи билан боғланган.
Бу ҳайрат қачон бошланган аниғини билмайман. Балки, «Милан» либосида пайдо бўлиб, ёшига хос бўлмаган тарзда ақлли тўп узатишларини амалга ошира бошлаганда эътибор қаратгандирман.
Балки сал кейинроқ, Германияда ўтган жаҳон чемпионати ярим финалининг қўшимча бўлимларида, тўпни узоқ муддат ўзида ушлаб қолиб, гўёки имконсиз қолаёзган вазиятда, Фабио Гроссога заргарона тўп оширганда қойил қолгандирман.
Балки унданам кейинроқ, ўз вақтида жаҳон чемпиони ва Чемпионлар Лигасини ютган юлдуз бўлса-да, «Милан» уни чиқитга чиқараётганида бир оғиз сўз демай, «Ювентус»га бориб, ўз ишини давом эттирганида тан бергандирман.
Балким, Европа чемпионати чорак финалидаги инглизларга қарши кечган пенальтилар сериясини кўпроқ эсларман, ўшанда ҳамма ҳаяжонланиб турган бир вазиятда пенальтини Паненка усулида амалга оширган ва ўша куни ким ярим финалга чиқишини муддатидан олдин ҳаммага кўрсатиб қўйган эди.
