Мухлисларга «Челси» ва «Манчестер Юнайтед»даги ўйинлари орқали таниш бўлган, сербиялик яримҳимоячи Неманья Матич «МЮ» расмий сайти учун ўз болалиги, ҳаёти ҳақида сўзлаб берди.
Тўп девордан ошиб кетаётганини кўриб, бир зум қотиб қоласан. «Тош, қайчи, қоғоз»дан бошқа умид қолмади. Тўпни олиб келиш учун фақат шундан фойдаланиш мумкин, чунки ҳеч ким нарёққа ўтишни истамайди. Ахир ким ҳам қабристон ҳовлисига тушишга рози бўларди? Ўзим катта бўлган серб қишлоғидаги илк футбол майдоним ўша бўлган. Қабристонга туташган лойқа ер.
У ерда ўт ўсмасди, шунинг учун майдон об ҳавога қараб, ё жуда лой ёки жуда қаттиқ бўларди. Шу даражада дўнг, ўнқир-чўнқир эдики, тўп айтилган жойга етиб бормасди, ёки кутилмаганда сенинг олдинга келиб қолиши мумкин эди. Доим тўпни кузатиб, ҳамма нарсага тайёр туриш шарт эди.
Мен аҳолиси 1500 киши бўлган кичик қишлоқда катта бўлганман. Дўстларим кўп эди, бутун ёшлигим футбол билан ўтган, шунинг учун майдон танлаш имконияти йўқ эди – шунчаки, ўша ерга бориб ўйнардик, шу. Уйга қайтганимда эса, ота-онам фақат кўзларимдан таниб олишар, чунки бутун вужудим лойга ботган бўларди.
Аммо бу ҳаёт менга ёқарди. Футбол оиламиз учун ҳам муҳим эди. Отам футболчи бўлган. Акам ҳам футболчи, ҳозир у «АПОЭЛ»да ўйнайди, табиийки, мен ҳам уларнинг йўлидан кетдим. Отам менинг биринчи мураббийим бўлган, лекин унинг қўл остида шуғулланишни ёмон кўрардим. Ҳатто бир ўйинда бешта гол урсам ҳам, у ёмон ўйнаганимни айтар, доим нимадандир камчилик топарди. Бошқа болаларга, ҳатто акамга нисбатан ҳам бунчалик қаттиққўл эмасди, лекин мендан нуқул кўпроғини кутарди. Доим.
Бир куни ниҳоят у менга яхши ўйнаганимни айтди. Албатта, буни жуда яхши эслайман. Европа Лигаси ярим финалидаги «Бенфика» – «Фанербаҳче» учрашув эди. «Сен яхши ўйнадинг» – деди у ўйин тугагач. Бу биринчи ва охирги марта эди. Мен ҳеч қачон нега у менга бу қадар талабчан эканини тушунмасдим, аммо кейинчалик, ортга қараганимда, ҳаммаси менинг фойдамга бўлганини тушундим. Лекин етти ёшли Неманья, албатта, отаси қўл остида шуғулланишни ёмон кўрарди.
Ёзги таътилларда бирор ерга саёҳатга боришга қурбимиз етмасди, лекин бу мен учун яхши ҳам эди. У пайтларда мамлакатимиз оғир иқтисодий аҳволда бўлган, шундай бўлса-да, ўз уйимда ўтказган таътилларим менга жуда ёқарди. Биз футбол, волейбол, баскетбол ўйнардик, қўшни қишлоқлар билан биргаликда ҳар хил турнирлар уюштириш билан вақт ўтказардик. Бутун ёз мана шундай мусобақалар билан ўтарди. Айниқса, бошқа қишлоқлардан жамоалар келганида, турнир янаям қизир, кўнглимизда худди «Партизан» ва «Црвена Звезда» қарама-қаршилиги каби, жуда шиддатли олов ёнарди. Биз ўз қишлоғимиз учун ўйнар эканмиз, бошқа жойдан келиб, мағлуб этишларига чидай олмасдик.
