7 октябр куни Нобел қўмитаси тинчлик бўйича лауреатлар рўйхатини эълон қилди. Унга Россиянинг «Мемориал» ҳуқуқни ҳимоя қилувчи ташкилоти, Украинанинг «Фуқаролар эркинлиги маркази», шунингдек беларуслик ҳуқуқ ҳимоячиси, «Весна» ҳуқуқни ҳимоя қилиш маркази раиси Алес Беляцкий лойиқ кўрилди. Алес Беляцкий учун бу Тинчлик бўйича Нобел мукофотига олтинчи номинация ва илк ғалабадир.

2021 йилнинг июлидан Беляцкий қамоқхонада — худди шундай айблов билан у 2011 йилдан 2014 йилгача ҳам муддат ўтаган. Беларуснинг «Зеркало» нашри ҳуқуқ ҳимоячисининг ҳаёти ҳақида мақола эълон қилди.

Музей директоридан ҳуқуқ ҳимоячисиликкача

Алес Беляцкий ёшлигидан Беларус миллий ҳаракатига аъзо бўлган.

У 1962 йилда ҳозирги Карелия ҳудудида таваллуд топган. У уч ёшга кирганида ота-онаси ўз ватани Беларусга қайтишган. Шоиел университетининг тарих-филология факултетини тугатиб, Беляцкий армияга бориб келган ва Минскда аспирантурага топширган. Ўшанда у «Тутэйшия» ёш адабиётчилар биродарлигининг таъсисчиси ва етакчиларидан бири бўлди. Бу ташкилот шарофати билан Беларус адабиётига кейинчалик классик адибларга айланган кўплаб ижодкорлар кириб келган: шоир Анатолий Сисдан тортиб насрнавис Андрей Федоренкогача.

Максим Богданович номидаги Минск адабиёт музейи очилиши. Чапдан учинчи Беляцкий.
Фото: архив TUT.BY

Беляцкийнинг адабиётга қизиқиши шу билан ниҳояланмаган. 1989 йилда аспирантурани битириб у Максим Богданович номидаги Минск адабиёт музейи директори лавозимига сайланган. Бу лавозимда у 1998 йилгача ишлаган. Мамлакатдаги энг яхши муассасага айланган музей айнан унинг қўл остига ташрифчилар учун эшикларини ланг очган, Беларусда, ҳатто Россияда (Ярославлда) унинг филиаллари иш бошлаган. Беляцкий яхши ташкилотчи сифатида танилди, бу сифати келгусида ўз ролини ўйнади.

1996 йилда унинг қўл остидаги ходимларнинг бир қисми ҳибсга олинган сиёсий фаоллар ва уларнинг қариндошларига кўмак кўрсата бошлади: мамлакатда тинч намойишларни зўравонлик билан бостириш бошланган эди. Беляцкий раҳбарлик қилган ҳуқуқни ҳимоя қилиш ташкилотини тузиш ғояси шунда пайдо бўлди. У музей билан хайрлашди, янги ташкилоти — «Весна» унинг асосий фаолият маскани бўлди.

Бунинг ҳам ўз мантиғи бор эди. Маданият тобора давлат назорати остига олинаётган эди, шу сабабли бўлажак Нобел лауреати самарали ишлай олмай қолганди. Мамлакатда қатағонлар кучайтирилди — ҳуқуқ ҳимоячиларига эҳтиёж бор эди. Беляцкий эса аллақачон сиёсатга қизиқмай қўйган эди. 1988 йилдаёқ уни аждодларни хотирлаш кунига бағишланган митингдаги иштироки учун маъмурий жавобгарликка тортишган эди. У Беларус халқ фронти асосчиларидан бири эди ва ташкилотнинг ташкилий қўмитасига кирарди.