Қиз бола узатилдими, унга бошқа бир оиланинг вакили сифатида қаралади. Ҳатто уйига бориш ҳам уят ҳисобланади. Шу сабабданми, кўпчилик ўзбек оилаларида узатилган қизнинг рўзғорига аралашилмайди. Нима бўлса, ўша уйда бўлсин, уйдаги гап кўчага чиқмасин дейишади. Лекин ҳар доим ҳам бундай йўл тутиш тўғри бўлавермайди. “Ҳаётий ҳикоялар”нинг бугунги қаҳрамони ўз қизининг бошидан ўтганлари ҳақида ҳикоя қилади.
“Уч қиз, икки ўғил фарзандим бор. Ўғилларимни уйлантириб, қизларимни жой-жойига қўйдим. Фақат кичкина қизим қолганди. Бўй етгани сари оқи оққа, қизили қизилга бўлиб, жуда чиройли қизга айланди. Коллежда биринчи курс пайтидан уйимиздан совчи аримасди.
Отаси билан маслаҳатлашиб ўзимизга маъқул бўлган бир оилага берадиган бўлдик. Ҳали ўқимоқчиман, шошилманглар, деди қизим. Ёнимга олиб тушунтирдим. Болам, совчилар бир ёпирилиб келади. Кейин аста-секин қадами узилади.
Ўқишингга қаршимасмиз. Пешонангда бўлса, тўйдан кейин ҳам ўқиб олаверасан. Ўзимизга мос, яхши оила экан. “Ўқисанг, ишласанг-у, ўзингга муносиб бундай жой қайтиб чиқмаса-чи? Қиз боланинг бахти оиласида, ана опаларинг ҳам ўқимади, лекин кам бўлишмаяпти”, дея тушунтирдим.
Коллежни тамомлаши билан тўй қилишга келишдик. Фотиҳа ҳам бўлиб ўтди. Айни имтиҳон пайтлари эди. Ҳам тўй ташвишлари, ҳам курсдан курсга ўтиш имтиҳонига тайёрланиш билан қизим жуда чарчаб қолгани шундоққина сезилиб турарди.
Шундай кунларнинг бирида шошиб йўлни кесиб ўтаман деб, автоҳалокатга учради. Шифохонадан телефон қилиб айтишгандаги ҳолатни тасаввур қила олмайсиз. Қаттиқ қўрққанидан комага тушиб қолган экан бечора болам.
Жароҳати у қадар оғир бўлмаса-да, тузалиши жуда қийин бўлди. Оёққа ҳам турди, аммо гапирмасди. Кўрсатмаган докторимиз, олиб бормаган жойимиз қолмади. Ҳамма бир хил гапни айтар, мўъжиза сабаб тузалиши мумкин дерди.
Қудалар узр айтиб тўйни тўхтатди. Бу қизим учун иккинчи зарба бўлди. Нафақат қизим, балки мен ҳам анча вақт ўзимга келолмай юрдим. Гўзаллигига ошиқ бўлиб эшигимизни тешгудай бўлиб келаётган совчилар ўз-ўзидан ғойиб бўлди. Соқов келин ҳеч кимга керак эмасди...
Тақдирга тан берган қизим имо-ишоралар билан гаплашишни ўргана бошлади. Мен эса унинг гапириб кетишидан умид узмасдим. Уйимизни тақиллатиб яна совчи келди. Бу сафар туғма соқов йигитдан.
Ёшлар бир-бири билан учрашди. Имо-ишоралар орқали гаплашишди. Бир-бирига маъқул бўлган, шекилли, қизим ўзларинг биласизлар, деб ёзиб берди. Шу билан тиниб-тинчиб кетса қанийди. Барча ташвишлар кейин бошланди.
Орқама-кейин икки фарзандли бўлишди, тиллари бурро чиқсин деб ҳар куни Худодан сўрашимни сўз билан тушунтириб беролмайман. Минг шукур, тиллари чиқиб, ота-онаси учун ҳам гапирадиган бўлишди. Қизим икки келиннинг кичкинаси эди.
