Kim o‘z yurtini sevmasa, u hech nimani seva olmaydi.
(Jorj BAYRON, ingliz shoiri)
Anchadan beri Vatan haqida yozishga urinaman. Biroq, hech narsa chiqmayotganga o‘xshaydi. Qoralamalarim qoralama holida qolib ketaveradi. O‘ylasam, Vatan haqida yozish juda qiyin ekan. Negaki, Vatan bizga Alloh tomonidan berilgan eng buyuk ne'mat bo‘lib, u haqda har qancha yozsang ham yana qaysidir jihatlari qolib ketayotganday, go‘yo misralar ojiz, rangsiz, g‘aribday tuyulaverarkan. Vatan haqida aytmoqchi bo‘lganlaring esa, behisob. Shunchalar ko‘pki, hisobdan adashib ketasan kishi...
Xalqimiz odatda Vatan so‘ziga Ona so‘zini qo‘shib talaffuz qiladi: Ona vatan. Bu Vatanning onaday aziz, mehribon, jonkuyarligiga ishora bo‘lsa kerak-da. Axir inson uchun onadan azizroq kishi bormi? Jismu jon ato qilib, yana boshimizda tunlarni bedor o‘tkazgan zotdan, a? O‘ziga bori zahmatlarni olib, rohatni farzandiga ilinganini ta'riflashga har qancha "mehribon" degan so‘z kamlik qilmaydimi? O‘zga jon uchun, uning baxti, kamoli, ertangi kuni deb kerak bo‘lsa, o‘z jonidan ham kechadigan yana kim bor olamda?! Aslida esa, mana shu tuyg‘u, tasavvur, rishta, shuncha mehrning hammasi Vatanning bir parchasi, bir bo‘lagi xolos.
Tumanimiz qishloqlaridan birida yashovchi bir yigit bilan gaplashib qoldim-u Ona bilan Vatanning yana bir umumiy jihatini kashf etdim o‘zimga. Bu – ularning har ikkisiga xos bo‘lgan kechirimlilik fazilati edi.
Yigit yaqindagina jazoni ijro etish joyidan qaytgan ekan. Konstitutsion tuzumga qarshi chiqishdek og‘ir jinoyatni sodir etganiga qaramay, kechirilibdi.
– Mustaqillikning ilk yillari edi, – deb so‘z boshladi u. –Hali ongi to‘liq shakllanib ulgurmagan o‘spirin bolaman. Mahallamizdagi bir oilaning dindor, namozxonligiga juda havas qilardim. Keyin men ham shularga o‘xshashni istab qoldim. Ustoz ham tez orada topildi. Men diniy ta'lim olishni, xat-savod chiqarishni boshladim. Biroq, yillar o‘tib tushundimki, islomiy ta'lim, deb berilayotgan o‘sha bilimlar meni dindan uzoqlashtirish, ongimni zaharlab manqurtga aylantirish, mendan o‘z Vatanimga qarshi qurol yasashga qaratilgan ekan.
Ha, yigit haq edi. Mustaqillik tufayli yurtimizda dinga bo‘lgan munosabat o‘zgarib, pok Islomiy qadriyatlar tiklandi. Odamlarimiz emin-erkin namoz o‘qib, ro‘za tutadigan, istasa, Haj ziyoratiga bemalol boradigan bo‘lishdi.
U yana bir narsani to‘g‘ri anglab yetibdi: Vatanimiz ozod bo‘lib, o‘z taqdirini o‘zi belgilaydigan kunlarga yetishgani, endi porloq kelajak yaqinligini ko‘ra olmaydigan kuchlar hali tajribasiz, g‘o‘r yoshlar, bilimsiz kishilarni yo‘ldan urish harakatiga tushib qolgandilar.
