Hech qanday ishga borish va kelish yo‘q. Hech qanday kutilmagan yig‘ilishlar. Hech qanaqa dress-kod. Masofadan ishlash qandaydir orzudek ko‘rinishi mumkin, toki uning yo‘lida shaxsiy hayotingiz to‘siq bo‘lgunga qadar. Idorada uni chetlab o‘tish oson, biroq uyda shaxsiy va ishchi vaqt o‘rtasida chiziq chizish biroz mushkul bo‘ladi. Vaqtni taqsimlash bo‘yicha maslahtchi va shu haqidagi kitoblar muallifi Elizabet Greys Sonders Harvard Business Review'da shu mavzudagi mulohazalari bilan bo‘lishdi.
Tasavvur qiling, loyiha ustida ish qizigan vaqtida sizga do‘stingiz qo‘ng‘iroq qilib qoldi. Ishingizni tugatishingiz kerakligini yaxshi tushunasiz, biroq gaplashib olish mumkin bo‘lsa ham, muloqotdan voz kechish odobdan emas. Yoxud kundalik rejani tuzishda shaxsiy ishlaringizni nima qilishni bilmay qolgan damlaringizni yodga oling. Kun yarmida kir yuvish mashinasini ishga tushirish ko‘p vaqt olmaydigandek tuyuladi, biroq bunga faqat kun oxirlaganda vaqt topiladi. Oxir-oqibat qachon band, qachon bo‘sh bo‘lishingiz tushunarsiz.
12 yil davomida boshqalarga vaqtni taqsimlash borasida tavsiya berib, masofadan ishlovchi inson sifatida men yaxshini ham, yomonni ham, dahshatlisini ham ko‘rdim. Mening kuzatuvlarimga ko‘ra, eng tashkiliy va samarali xodimlar o‘zlariga o‘zlari chegara belgilashadi. Bu ularga o‘z vazifasini muvaffaqiyatli bajarish imkonini berdi.
Elizabet Greys Sonders masofadan ishlash natijalarini yanada samarali va yoqimli qilishga doir bir necha tavsiyasi bilan bo‘lishdi.
Ishchi soatlarni belgilab qo‘ying
Bu g‘alati eshitilishi mumkin, biroq diqqatni jamlab ishlashni istasangiz, "uydan ishlamayapman" deb tasavvur qiling. Taym-menejment bo‘yicha kouch bo‘lishimga qadar ishchi jadvalimda xaos hukm surgan. Kompyuterda ish boshlaydigan vaqtim aniq bo‘lmagan, men ko‘pincha kunduzi uchrashuvlarni tashkillashtirar yoki shaxsiy ishlarim bilan shug‘ullanardim. Shaxsiy hayotimda aniq vaqt cheklovlari bo‘lmagani bois ishimda ham shunday edi. Uyda bo‘lib turib, tez-tez pochtamni tekshirmasam, vijdonim oldida o‘zimni aybdordek his qilardim. O‘zimni haqiqiy hordiq chiqarish uchun noloyiqdek his qilardim.
Uydan ishlash uchun "xizmat soatlari"ni aniq belgilab, bu vaqt oralig‘ida nima mumkinu nima mumkin emasligini rejalashtirganimdan so‘ng barchasi o‘zgardi. O‘zimga o‘zim savol berardim: "Idorada bo‘lganimda shu ishni qilgan bo‘larmidim?" Agar javob inkor ma'nosida bo‘lsa, buni belgilangan vaqtgacha yoki undan keyin bajarishim kerakligini bilardim. Uy ishlari, har xil boshqa ishlar va do‘stlar bilan uchrashuvlarni ishdan tashqari soatlarga ko‘chirishga to‘g‘ri keldi. Ba'zan tushlik vaqtida qo‘ng‘iroqlarga javob berishim mumkin edi, albatta. Agar mashinani ta'mirlashdek shoshilinch ish chiqib qolsa, uni ham kunduzgi paytga belgilashim mumkin bo‘lardi. Biroq bu qoidadan istisno bo‘lardi, xolos. Chegaralarni aniq belgilab, nafaqat ish uchun aniq vaqt belgilardim, balki ishdan tashqari vaqtlarda bemalol shaxsiy ishlarim bilan shug‘ullanardim va buning uchun vijdonim qiynalmasdi.
