Йигирма етти йил олдин Римдаги уйимиз эшигини кимдир қоқди. Онам – Фиорелла эшикни очди. Эшик ортида менинг футболдаги келажагим ҳақида гаплашгани бир гуруҳ футбол агентлари туришарди.
Улар Римдан эмасдилар. Бу дарров сезилган, улар қизил ва қора рангли либосни кийиб олгандилар. Улар мени ҳар қандай нархга бўлса ҳам ўз жамоаларига - Миланга олиб кетгани келишган эди.
Онам қўлларини юқорига кўтардилар. Нима деб ўйлайсиз, у меҳмонларга нима деб жавоб берган бўлиши мумкин?
Биласизми, агар сиз римлик болакай бўлсангиз, келажагингиз асосан икки хил кечади: сиз ё қизил ёки ҳаворангни танлайсиз. Ё «Рома» ёки «Лацио». Аммо бизнинг оиламизда фақат биргина танлов мавжуд эди.
Афсуски, мен бувамни деярли кўрмаганман, жуда ёшлигимда у инсон вафот этганди. Аммо у менга жуда катта мерос қолдирганди – «Рома»га бўлган севгини. Бобом Жанлука клубнинг ашаддий фанати бўлган,у бу муҳаббатини аввало отамга сингдирган, отам эса, акам ва менга. «Рома» биз учун оддий футбол клуби эмас, қандайдир муқаддас тушунча эди, оиламизнинг бир бўлаги, юрагимизнинг бир парчаси...
Очиғи, биз ўша пайтларда, телевизорда «Рома» ўйинларини кўп кўрмасдик. 80-йилларда ҳатто Римдаги ўйинларни телевизорда кўриш муаммо бўлган. Аниқ эслайман, етти ёшимда бир куни дадам футбол учун чипта кўтариб келди. Ниҳоят мен стадиондан туриб, «бўрилар»нинг ўйинини кўриш бахтига муяссар бўлгандим.
Бу туйғуни яна бир бор ҳис қилиш учун кўзимни юмишим кифоя. Ранглар, қўшиқлар, атрофимдаги ўзимга, бобомга, дадамга ўхшаб кетадиган мухлислар... Мен ўша кўрганларимни сўз билан ифода қилиб бера олмайман.
Bellissimo.
Фақат шу сўз келади хаёлимга.
Римнинг биз яшайдиган Сан-Жованни томонида ҳеч ким мени футболсиз кўрмаган бўлса керак. Ё эгнимда ё қўлимда ёки оёғимда футболни эслатадиган нимадир бўларди. Катта кўча бўладими, чорраҳами, йўлакларми, фарқи йўқ, биз фақат футбол ўйнардик. Менда бу шунчаки, футболга бўлган муҳаббат эмас эди. Каттароқ, келажагимни, ҳаётимни футболга боғлаш орзуси ҳам бўлган. Болалар жамоаларида ўйнардим, уйимиз деворларида «Рома»нинг ўша пайтдаги сардори Жаннининг газетадан қирқиб олинган расмлари тўлиб кетган эди. У «Рома»нинг тимсоли бўлган, у ҳам биз каби ҳақиқий римлик бола эди.
Кейин эса, мен ўн уч ёшга кирганимда, юқорида тилга олганимдек, эшигимиз тақиллади. Улар мени «Милан»га таклиф қилишди. Италиянинг, дунёнинг ўша пайтдаги энг буюк клубида фаолиятимни давом эттиришим мумкин эди. Мен нима деб жавоб бера олардим?
