Мен Фарғона вилояти ҳокими Шуҳрат Ғаниевни фидойи, халқпарвар, одил раҳбар, етук сиёсатчи деб ўйлардим, аммо кечаги видеоселекторда у ўзига- ўзи баҳони қўйди. Ажабо, бир вилоят ҳокими - эл суйган Президентнинг вакили бутун бир Тошлоқ тумани аҳолисини ҳаромига чиқариб турса-я! Ўзи жаноб Ғаниев ҳароми деган сўзнинг маъноси ўзаро никоҳ қилинмаган эркак ва аёлдан туғилган болани англатишини билармикан? Шунча нарсани билган одам, наҳотки, шу сўзнинг маъносини билмаса? Билса, нега бир неча юз минглаб халққа туҳмат қилади?
Йигитнинг ғурури, орияти топталганидан кўра, унинг ўлгани афзал. Бутун туман ҳалқини куппа-кундуз куни, яна денг ХХI аср - шиддатли тараққиёт даврида Президентнинг вилоятдаги энг ишончли одами ҳақорат қилиб турса. Бош прокуратура, сенаторлар, депутатлар, маънавиятимиз дарғалари, Ўзбекистон мусулмонлари идораси мутасаддиларининг кўзлари қаерда, нега бир оғиз чурқ этмайдилар? Қани ватанпарвар, халқпарвар фидоийлар?! Ёшлар иттифоқи вакилларининг бу воқеага муносабатларини нега кўрмаяпмиз?! Халқнинг ғурури топталаётган паллада сичқоннинг инига кириб кетсак. Афсус... Афсус... Ундан кўра, вилоят ҳокими менинг кўкрагимга пичоқ урса қанийди! Шу гапларни эшитгандан кўра, мен Тошлоқ халқининг шаънини ҳимоя қилиб ўлганим яхши эди. Эҳ, Тошлоқ ҳокими, миллатнинг қаҳрамони бўлиб чиқадиган мажлисдан “жаноб ҳеч ким” бўлиб чиқишлик уят, шармандалик эмасми? Йигитнинг умри, жонини 5 миллион сўмга миннат қилган вилоят ҳокимининг гапи ҳақоратдан бошқа нарса эмас.
Президентимиз ҳар доим “менга садоқатли, фидоий кадрлар керак”, дейдилар. Аслида, инсоннинг садоқатли, фидойи эканлигини халққа бўлган муносабати ва ҳурматидан билса бўлади. Ўз туман халқини ҳақоратдан сақлаб қола олмаган туман ҳокими ўз мансабига лойиқмикан? Мен қатъий ва кескин “йўқ” дейман. Шу маънода вилоят ҳокими “Мард бўлсанг, шундай чиқиб кет, ҳоким бўлиб ўтирмасдан”, деганида эди минг марта ҳақ бўларди. Балки бу фикримга кўплар қўшилар.
Шу ерда озроқ лирик чекиниш қилсак. Мен умрим бино бўлиб онамни ҳеч кимга сўктирмаганман. Сўккан ҳолатлар бўлганида яхшилаб “ем”ини бериб қўйганман. Чунки менинг Онам, менга боғлиқ аёллар шаъни - ҳаётимнинг маъноси ва мазмуни. Шулар билан ҳаётим гўзал. Ширин жонимни бериб бўлсада мен уларни ҳимоя қилишим, асрашим, ҳар қандай ҳолатларда ҳам шаъни, ориятига доғ туширмаслигим шарт!
1994 йилда Бухоро вилоятида бир участка инспекторини туман ИИБ бошлиғи онасидан сўкканини гувоҳи бўлганман. Ўша пайтда агар ИИВ тизимида онадан сўкадиган бўлса, бир умр шу тизимда ишламайман деганман. Энг қизиғи, 1997 йилда Тошкент шаҳар ИИББга ишга таклиф тушганда, айнан шу сабаблар туфайли ишга ўтмаганман. Албатта, ундан кейин қанча сувлар оқиб ўтди. Бугунги кунда ИИВ тизимида бундай нохушликларга чек қўйилганига аминман, буни шу соҳада ишлаб юрган танишларим ҳам айтишади.
