“Сизларга нусрат ва ризқ берилиши – заифларингиз сабабидандир!” (ҳадис)
Куни кеча шифохонада даволаниш асносида икки тақдирга дуч келдим. Бу тақдирлар шунчаки икки инсоннинг тақдири эмас, балки кўплаб бошқа тақдирлар билан айнан бўлгани боис, ҳамда қонунларимиз қай даражада номукаммал эканлигини мулоҳаза қилганим ҳолда улар ҳақида кўрганимни ёзмоқни лозим билдим.
Биринчи тақдир
Элдорбек Маллабоев. 30 ёш. Андижон вилояти, Жалақудуқ туманида истиқомат қилади. Россияда ишлаётган пайтида устига оғир ёғоч тушиб кетиб, умуртқа поғонаси синган. Аравачага “михланган”. 5 яшар бир ўғли бор. Кекса отаси унинг қаровчиси вазифасида.
“Қанча нафақа оласиз?” – деган саволимга “243 минг сўм” деб жавоб қилди. 243 минг сўм!
Унинг турар жойи бўйича ижтимоий таъминот бўлимига қўнғироқ қилиб сўрадим, “қонунда шунча нафақа ёзилган, ака, иш стажи йўқ экан у йигитнинг, шунинг учун шунча нафақа тайинладик” – жавоб қилди ходим. Нима дейишни ҳам билмай қолдим. Кейин ўйладим: “бу йигит ёш оиласини таъминлаш учун, рўзғорини бут қилиш учун Россияга ишлашга борган, тақдир тақозоси билан кўнгилсиз ҳодисага учраган, ногирон бўлиб қолган, меҳнат дафтарчаси тутишга имкони бўлмаган – қонуний иш стажи орттира олмаган. Унинг айби нима, меҳнат дафтарчаси тутолмаганими? Унга ва бошқа – шу ҳолатга тушганларга, яъни иш стажи орттиролмай ногирон бўлиб қолганларга бироз бўлса-да кўпроқ нафақа тайинлашнинг имкони йўқми? Ахир булар ҳам Ўзбекистон фуқароси, давлатидан эътибор, ёрдам кутади! 243 минг сўмни қайси эҳтиёжига етказсин?”
Иккинчи тақдир
Суҳроббек Бекберганов. 17 ёш. Хоразм вилояти, Янгибозор тумани, Бўзқалъа қишлоғида яшайди. Сувга шўнғийман деб бўйнини синдириб қўйган, қўл оёғи ишламай қолган, доимий қаровга муҳтож. Бундай ҳолатда болага ким қарарди дейсиз – албатта, онаизор... Унинг бахтига онаси бор экан. ОНА тўлиқ ожиз бўлиб қолган, куну-тун қаровга муҳтож бўлиб қолган, ўзи на овқат ея оладиган, на ҳожатига чиқа оладиган ожиз жигаргўшасига қараб ўтириш, бунинг устига унинг руҳини кўтаришни ўз эгнига олганини кўрдим. Боласининг аҳволини кўриб ичидаги тилка-пора қалбини ҳеч кимга ошкор қилмасдан, доим кулиб туриб ўғлига қараб ўтирарди.
