Отахон ҳар йили ўрик гуллаганида ҳовлига чиқиб, кўклам нафаси уфуриб турган ҳаводан тўйгунча симиради, ўрик гулини тўйиб-тўйиб ҳидлайди...
У оппоқ рангга бурканган ўрик гулларини кўрганида болалиги, туғилиб ўсган қишлоғи, ота-онаси эсга тушади. Довуччалар териб еб, кўча чангитиб юрган болалик дамлари кўз ўнгида гавдаланади.
Ҳовуздаги балиқ
2001 йил. Нуриддин тоға ўшанда Наманган шаҳридаги Саховат уйида эди. Кунларнинг бирида яқин дўсти унинг қўлига журнал тутқазди. Журналда Фарғона шаҳридаги Саховат уйи саҳнидаги ҳовузда боқилаётган балиқлар ҳақида ҳикоя қилинган эди. Энди у ҳар дам Фарғонадаги Саховат уйи ҳақида ўйлар, журналда кўрган балиқларни ўз кўзи билан кўргиси келарди...
У ниятига етди — киндик қони тўкилган шаҳарни тарк этиб, Фарғонага келди. Саховат уйига кириб энг биринчи қилган иши ҳовлидаги балиқларни кўриш бўлди. У энди бу ердан Наманганга қайтиб кетгиси келмас, Фарғонада бир умр қолишни ич-ичидан истар эди.
Нуриддин тоға Саховат уйи раҳбарига ёшлигида кўп йиллар агроном бўлиб ишлагани, қўлидан боғбонлик келишини айтганида, директор уни дарҳол боғбонликка олиб қолди. У энди бу ерда яшаб, ҳовлидаги гулзор ва дарахтларни парвариш қила бошлади. Энг асосийси, ҳовуздаги балиқларга ҳар куни кўзи тушар эди...
Болалик дамлари...
1941 йил Сталинградда жанг қилган отасидан қорахат келади. Отаси вафотидан сўнг, онаси турмушга чиқиб кетади. Нуриддин тоға оилада тўнғич фарзанд бўлиб, ундан кейин синглиси бор эди. Она синглисини ўзи билан бирга олиб кетганидан кейин у бобоси қўлида тарбияланди.
Фарғона Саховат уйига келиши...
У Маҳмуджон деган тожикистонлик дўсти билан балиқларга қизиқиб, Фарғонага келиб қолганини айтиб берди.
«Бу ерда Клара Қосимова деган бош врачга дуч келдик. У бизни Саховат уйи директори билан юзлаштирди. Мен директорга Саховат уйига боғбонлик қилиш учун келганимни айтдим.
