Бегуноҳ инсонлар, ҳатто ёш болаларни ваҳшийларча отиб, печларда ёқиб ўлдирилганига гувоҳ бўлган қаҳрамонимиз билан суҳбатимиз мудҳиш уруш воқеликлари ҳақида бўлди.
Фашистлар Александр Василевский яшаган Украинанинг Винница вилоятига 1941 йилнинг 10 августида кириб келишган. Босқинчилар унинг оиласидаги тўрт киши – онаси, икки синглиси ва ўғил укасини концлагерга жўнатишади.
Оиланинг икки аъзоси концлагердаги азобларга дош бера олмай ҳалок бўлган. Лагер жойлашган ҳудудни 1944 йилнинг 10 августида собиқ иттифоқ қўшинлари озод қилган.
«Концлагерда доимий равишда 500 минг атрофида одам ушлаб туриларди. Атроф ўрмонзор. Немислар лагердан одамларни ўрмонга олиб чиқиб, отиб ўлдирарди.
Уруш охирига бориб концлагерда 100 нафарча одам тирик қолганди. Бизни озод қилганлар орасида партизанлар ҳам бор эди. Биз ярим йилча ўрмонда партизанлар билан бирга яшаганмиз. Концлагерда мен оиламиздан тўрт киши билан бирга бўлганман.
Онам, икки синглим ва укам. Иккитаси ўша ерда ҳалок бўлган, иккитамиз омон қолганмиз. Отам фронтда бўлган.
Концлагерда бизга овқат беришмасди. Фақатгина маҳаллий аҳолининг ёрдами билан тирик қолганмиз. Улар бизга сим тўсиқлар ортидан картошка, нон бўлакларини ташлаб беришарди. Маҳаллий аҳолининг бир қисми полицайлар эди, фашистларга хизмат қиларди, бошқа қисми эса бизни асраб қолишга ҳаракат қиларди. Улар туфайли биз омон қолганмиз.
Биз ёш болалар сув таширдик, картошка таширдик. Картошка пўстлоғини бизга ейиш учун беришарди. Таом беришмасди.
Одамларни ёқиб юборишмасди, отиб ўлдиришарди. Атрофдаги бутун ўрмон шу концлагер қурбонлари билан тўлган. Бу концлагерни бутун дунё «Ўлим сиртмоғи» сифатида яхши билади. Винница яқинида Ҳитлернинг қароргоҳи бўлган. У ўша ердан тўппа-тўғри Москвага йўл олишни мўлжаллаган.
