Оила гарданига бирин-кетин тақдир синовлари тушади. 2014 йилда оила бошлиғи Раҳматилла ака тўсатдан вафот этади. Отаси вафот этганида Камолиддин 6 ёшда эди. Шундан сўнг рўзғор тебратиш Баҳридил опанинг зиммасига тушади.
Лекин бу кўргиликларнинг ҳаммаси эмас экан. Оилани бундан-да оғир, синовли кунлар кутиб турганди.
Уч йил муқаддам Баҳридил опага суяк емирилиши ташхиси қўйилиб, у тўшакка михланиб қолади. Бу касаллик унинг II гуруҳ ногирони бўлишига олиб келади. 7-синфда ўқиётган ёлғиз ўғли Камолиддин бутун масъулиятни ҳис қилиб, бу дунёдаги ягона суянчиғи хаста онаизорига ғамхўрлик қила бошлайди.
Камолиддин мактабдан кейин балиқхонада ишлайди. Қўлига 3-4 сўм тушса, севинганидан дарҳол дорихонага югуради. Бетоб онасига дори келтиради. Ортган пулига егулик сотиб олади.
Камолиддин шу ёшиданоқ ғам-андуҳга ўралашиб қолган волидасининг жонига ора киряпти. У ҳам тенгдошлари қатори кўчага чиқиб ўйнагиси келади. Лекин буни ўзига эп кўрмайди.
Турмуш ўртоғи вафотидан сўнг аёл бошига кўп синовлар тушган Баҳридил опа ўтмиши ҳақида сўзлаб берди.
«2006 йили шу оилага келин бўлиб тушган эдим. Хўжайиним оилада энг кичик фарзанд эди. 2013 йилда турмуш ўртоғим ўтиб қолди. Шундан кейин ўзим ёлғиз қолиб кетдим. Қайнона ва қайнотам ҳам ўтиб кетишган эди.
Ўша пайтда ўғлим Камолиддин 6 ёшда эди. Мен эса оқсоқланиб юрардим. Оёғим оғриб юриб бундан 3 йил аввал суяк емирилиши касаллигидан бехосдан синиб қолди. Болам ёш бўлишга қарамасдан менга суянч бўлди. Тўшакка михланиб қолган пайтим ўғлим менга ғамхўрлик қилди. Энди-энди қўлтиқтаёқ ёрдамида оз-моз юришга ҳаракат қиляпман», дейди она.
Саховатли инсонлар оилага ўз ёрдамини аямаган. Улар кўмагида оилага кичик бир уй қуриб берилади.
«Яратганга шукр, яхши инсонлар бор экан, уй қуриб беришди. Маҳалладаги бир саховатли инсон яшаб турган уйимиз омонатлигидан ташвишга тушиб, «уйингиз босиб қолмасин», деб уй қуриб берди.
