Бу ҳикоя адибнинг сургунда кечган ҳаёти лагер-қамоқхонада кўрган-кечирганлари жамланган «Қоракўз мажнун» номли тўпламдан ўрин олган. Ҳикояда японлар ва уларнинг ватани олдидаги бурчига нақадар содиқлиги баён этилади.
Саид Аҳмаднинг рассомлик қобилияти бўлгани учун уни чизишга оид юмушларга масъул қилиб қўйишади. Унга ёрдамчи қилиб эса Дюн исмли япон йигитини тайинлашади. Дюннинг юрак ўйноқи касали борлиги учун ҳам осонроқ ишга жалб қилишганди. Шу кунларда лагердаги японлар тез-тез тўпланадиган, одатдагидан кўра хурсанд юрадиган бўлиб қолишганди. Саид Аҳмад бунинг сабабини шеригидан сўраганида, Дюн яқинда японлар юртига қайтарилишини айтади.
Аммо ёзувчини яна бир жумбоқ қийнарди. Кирхонада ишловчи Судзе исмли йигит бор эди. У ҳам япон эди-ю, аммо ҳеч японларга қўшилмасди. Кўриниши ҳам барваста, бақувват, қошлари қалдирғоч қанотидек чиройли эди. Ҳар тонг қуёш чиқишини кирхона томида кутиб олар, ўз тилида бир нималар деб, қуёшга таваллолар қилар эди. Одатдаги тез-тез тўпланишларнинг унга аҳамияти йўқдек эди.
Қизиқиш устунлик қилиб бир куни Саид Аҳмад Дюндан Судзе ҳақида сўрайди. Аён бўлишича, Судзе гейша аёлнинг Португалия матросларидан орттирган боласи экан. Шунинг учун мушаклари бақувват, гавдали йигит эмиш. Аслида япон гейшалари оддий суюқоёқ аёллар эмас, балки билимли, ўқимишли, ширинсўз, ҳар соҳадан хабардор гўзаллар эди. Улар бутун вужуди билан ватани Японияга хизмат қилар, юрти манфаатларини ҳар қандай нарсадан устун қўярди.
Судзе ўсмирлик чоғиданоқ император саройида тарбия топди. Энг яхши кийимларни кийиб, энг яхши нарсаларни еб улғайди. У камикадзелик учун етиштирилаётганди. Камикадзе эса душман ҳудудига самолётда бомба билан юбориладиган ва ўша бомбага қўшилиб портлаб кетиши лозим бўлган одам эди. Судзе эса бундан бўйин товлайди.
Японияда одат шундай эканки, ўз бурчидан юз ўгирганлар урилмас-сўкилмас, бўйнига ғилдирак осиб қўйиларкан. Икки қўлини ҳам қўшиб боғланаркан. Бу ғилдирак уни на ётиш, на бирор нарса еб-ичиш, на эшикка сиғиб, бирор уйга киришга йўл қўяр экан.
Судзенинг онасини ҳамма Офтоб ойим деб чақирарди. У ўз вақтида Парижда ўтказилган гўзаллар танловида ғолиб бўлган, мамлакатига шон-шуҳрат олиб келган, ўзи ҳам Япония фахрига айланганди. Ўғлининг бу қилиғи унга қаттиқ таъсир қилди. Судзе бир неча бор уйга келганда киргазмади. Ҳаммасидан чарчаган, қилмишидан пушаймон бўлган йигит ўзини денгизга чўктирмоқчи бўлади. Ўлишига бир баҳя қолган чоғда рус матрослари қутқариб олади ва шу лагерга келиб қолади. Аммо бу ерда ҳам уни японлар ўз сафига қўшмайди.
Дюн ўз тарихини ҳам айтиб беради. У самурай экан. Самурай эса асир тушмаслиги лозим эмиш. Аммо у ўзини чавақлашга улгурмай қолади. Шу сабабдан ҳам ватанидан қон қарз эканини айтади.
