«Азиз Германия, аслида, бундай ишлардан йироқ, ўта сирли одамман. Аммо миллий жамоадан кетар эканман, шунчаки «инстаграм» пост билан чекланишни истамадим. Сизларга Германия мен учун нимани англатиши, футбол ҳаётимда нечоғлиқ ўринга эга эканлигини тушунтирмоқчиман. Боиси, бу қарор, ҳақиқатан ҳам, жуда қийин бўлди. Танам бошимдан юрагим қадар дарз кетди. Юрагим: «Сен буларни соғинасан: ўз Ватанинг шарафини ҳимоя қилиш ғурурини ва жамоадошларинг билан елкадош бўлишни». Аммо оилам билан маслаҳатлашгач, бу кетиш учун энг мақбул палла эканлигини англаб етдим.
Мен Европа чемпиони сифатида хайрлашишни мақсад қилгандим. Аммо турнирда бўлишнинг ўзи ва халқимизнинг янги авлод жамоасига тиргак бўлиб турганини кўриш ажойиб бўлди. Чунки қандай ҳолатдан миллий жамоага етиб келганимни унутмаслигингиз керак.
18 ой олдин «ўзи энди футбол ўйнай оламанми?» дея ўзимга савол берардим. Оёғимни синдириб олган дастлабки лаҳзаларда хотиржам эдим. Вертолёт келади, мени шифохонага олиб боради ва докторлар ёрдамида тезда оёққа туриб, майдонга қайтаман, деб ўйлаётгандим. Аммо маълум бўлдики, бу оддий оёқ синиши эмасди ва футболчилик фаолиятим жиддий хавф остида эди. Энг қийини — хавотир ичида яшаш эди. Бироз аввал чанғида учаётган эдинг, энди эса касалхона деворларига қараб, ҳаётинг мазмунига айланган машғулотни сендан тортиб олишлари мумкинлигини ўйлаб қийналасан.
Мен жуда қўрққандим. Менимча, ҳаммада шундай бўларди. Бир ҳафта шифохонада ётдим. Кейин эса терапист ва доктор ҳар куни уйимизга кела бошлади. Улар барчаси ўз ҳолига қайтиши мумкинлигини айтганларида қандай енгиллик ҳис қилганимни сўз билан таърифлаб бера олмайман. Ўша йилги янги йил байрамига доктор ва унинг оиласини бизникида қаҳва ичишга таклиф қилгандик. Муолажалар ўз якунига етгач ҳам оилавий кечки овқат учун бизнинг уйимизда жам бўлдик. «Бавария» тиббий бўлими вакилларининг ҳам бу борадаги ёрдами катта бўлди.
Бир неча ойлардан сўнг мен босқичма-босқич оёққа тура бошладим: яна қадам ташлай бошладим, яна югурдим, яна машғулотларга киришдим, яна майдонга тушдим… Ўзим соғинган ҳамма нарсани қайтариб олдим.
Мени энг кўп фахрлантирадигани — таслим бўлмаганим. Оилам, дўстларим ва яқинларим ёрдами билан Еврога 7 ой қолганда майдонга қайтдим. Турнир учун қайдномада исмимни эшитгач, чексиз ғурур ҳисини туйдим. Кичик мўжиза содир бўлганди.
Албатта, кўпчилик менинг яна биринчи рақамли дарвозабон бўла олишимга шубҳа билан қарашди. 38 ёшда эдим ва 1 йилча майдонда бўлмадим. Бироқ мураббийлар штаби менга асосий ўрин учун курашишим кераклигини айтишди ва мавсумнинг қолган қисмида ёмон ҳаракат қилмагандим. Ўзимга ўзим «балки ёшим 35дадир, жароҳатлар ўғирлаган вақтимни айириб ташласак, 35 ёш бўламан», деб айтардим. Биринчи ўйинимиз бошланиши билан катта мусобақада курашиш қувончини ҳис қилдим. Ҳамма нарсани унутдим. Мен Ер юзида ўзимга манзур бўлган энг бахтли нуқтада эдим… Устунлар орасида, давлатим шарафини ҳимоя қилаётгандим.
