«Sport kundalik hayotimning bir bo‘lagiga aylangan. Boshqa narsalar men uchun ikkinchi darajali. Bir kun mashg‘ulotlarim qolib ketsa ham bezovta bo‘laman, bugun shug‘ullanmadim, oldinda musobaqalar bor, nima bo‘lar ekan, deb o‘ylanaman...»
O‘zbekiston Milliy Paralimpiya terma jamoasi a'zosi San'at Normetov «Optimist» ruknining navbatdagi qahramoni. U baxsiz hodisa tufayli 3 yil muqaddam ko‘rish qobiliyatini yo‘qotgan bo‘lsa-da, katta maqsadlar sari intilib yashayapti. U hayot mazmunini sportda qayta kashf qilgan.
1995 yilda Xorazm viloyatida tug‘ilgan San'at Normetov Urganch davlat universiteti jismoniy madaniyat fakulteti ikkinchi bosqich talabasi. Uning so‘zlariga ko‘ra, sportga qiziqish bolalikdanoq bo‘lgan, ammo shug‘ullanish uchun sharoit yetarli emas edi.
«Toshkent shahriga kelganimdan keyin kollejimizda o‘qiydigan bir o‘rtog‘im sabab bo‘lib, «Paxtakor» stadionida hozirgi murabbiyim Sardor aka Abduxoliqov bilan tanishganman. 2016 yildan boshlab yengil atletikaning yugurish turi bilan professional tarzda shug‘ullana boshladim», deydi u.
San'at Paralimpiya terma jamoasi a'zosi ekanini ayricha faxr hissi bilan e'tirof etadi: - Milliy terma jamoaga kirishim juda ham qiyin bo‘lgan. Musobaqalarda bir martada kutilgan natijaga erishmaganman. Birinchi emas, ikkinchi bo‘lib qolaverardim. Baribir terma jamoa safida bo‘lish, menimcha, boshqacha. Bu qandaydir g‘urur, so‘z bilan tushuntirib bera olmayman. Terma jamoa a'zosi bo‘lganingizdan keyin davlatning formalarini kiyib yurish hammaga ham emas-da. Bu loyiq bo‘lganlargagina nasib qilsa kerak, deb o‘ylayman.
Qahramonimizning sport murabbiyi Sardor Abduxoliqov shogirdining tirishqoqligini alohida ta'kidlaydi.
«San'atning yutug‘i uning tirishqoqligi, hech qachon ortga chekinmasligi, hayotga, yashashga bo‘lgan intilishida. Sog‘lom insonlar kabi hayotda, jamiyatda o‘z mavqeyiga ega bo‘lishga harakati hozirgi kungacha terma jamoada o‘z o‘rnini saqlab qolishga va yuqori natijalarga erishishga undab kelmoqda», deydi murabbiy.
