(Men ko‘rgan Yevropa chempionatlariga bag‘ishlanadi)
Kechagidek esimda…
Yevropa chempioni bo‘lgan Portugaliya butun turnir davomida faqat bir marta asosiy vaqtda kimnidir yutdi. Yarim finalda Uelsni. Krishtianu va Beyl qarama-qarshiligi ko‘pchilikda qiziqish uyg‘otgandi. Ammo o‘sha o‘yinni ko‘ra olmaganman, afsuski.
Yo‘q, afsuski emas, o‘sha kuni kichik qizim tug‘ilgan. Ramazonning oxirgi kuni edi, tug‘ruqxona hovlisida «og‘zimni ochib», yarim tungacha kutib o‘tirganman. Portugallarning finalga chiqqanini ertasiga eshitgandim.
… Men yoshligimdan beri muxlislik qiladigan italiyaliklar Niderlandiyaga yirik hisobda mag‘lubiyatga uchraganini og‘ir qabul qildim. Nega, degan savol miyamda charxpalakdek aylanaverardi. O‘tirib yozdim, savollarga javob qidirib ko‘rdim. Aslida nima uchun yozganimni, buni kimdir o‘qishi mumkinmi yoki yo‘qmi bilmasdim ham. Nihoyat kerakli saytni topib, maqolamni muxlislarga havola qildim. Shu shu chempionatning har bir o‘yinini nazardan qochirmasdan, fikrlarimni qoralab borishga harakat qildim. O‘shanda uff.uz saytida izohlar yozilardi, mualliflar yozgan maqolalari haqida muxlislarning fikrlarini o‘qishlari yangilik va juda qiziq edi. O‘sha Italiya haqidagi ilk maqolam e'lon qilingan kuni, men ham intizorlik bilan ilk izohni kutganman. «It ham, bit ham maqola yozadigan bo‘lib ketdi...». Mana shu izohni.
Shuningdek, Bobur Akmalov, Olimxo‘ja Bo‘ronov, Xayrulla Hamidovlarning shu turnir haqidagi yozganlarini o‘qib borardim. Xullas ma'lum yo‘nalishda o‘ziga xos poydevor hosil bo‘ldi. Bilmadim, harakatlar bo‘lganmidi yoki aynan Yevropa chempionati sababmi, yangi futbol gazetasini tashkil qilish g‘oyasi paydo bo‘lgandi. Bunga erishildi ham...
Kechagidek esimda... Menimcha, o‘sha birinchi o‘yindan keyin bo‘lsa kerak, birga ishlaydigan bir hamkasbim greklarga yuqori baho berdi. Rosti, menga o‘sha natija tasodif tuyulgandi, u Gretsiya hatto finalgacha borishi mumkinligini taxmin qilganida rosa kulgandim. O‘zi Chempionlar Ligasidagi «Portu»ning g‘alabasi o‘sha mavsum uchun yetarli edi. Biz bir necha futbolga qiziqadigan hamkasblar Yevropa chempionatini alohida qiziqish bilan ko‘rdik. Birgalikda qaysidir nashrning maxsus sonini sotib oldik. Kuniga ikkita o‘yin bo‘lardi. Har kuni ishimiz bir kun oldingi o‘yinlarning muhokamasi bilan boshlanib, uyga ketayotganda bo‘lajak o‘yinga o‘z bashoratlarimizni berardik…
…Kursdoshlarim bilan O‘zbekiston kubogi finalini ko‘rishga «Paxtakor» stadioniga bordik. «Samarqand» va «Do‘stlik» o‘ynagan. O‘yin juda qiziq kechgan, himoyada bexato harakat qilgan «Do‘stlik» 4:1 hisobida yenggandi. Talabalar yotoqxonasida turardik. O‘sha kuni kechqurun Italiya va Niderlandiya o‘rtasidagi yarim finalni ko‘rdik. Katta zalda kichkina televizor. Hamma qiziqib ko‘radigan «Dallas» bir oyga yaqin davr mobaynida unutilgandi. O‘yinmisan o‘yin bo‘lgan, o‘ziyam. Mendan tashqari yana ikki bola Italiyaga muxlislik qildi. Qolganlar Niderlandiyaga. Kubok finaliga men bilan birga borgan samarqandlik ko‘rsdoshim esa, Klyuvertning fanati edi. Bosvelt penaltini ura olmaganda, shartta turib, televizorni o‘chirib qo‘ygandi bechora. Atrofdagilarning kayfiyati menga ham ta'sir qilgan, tuzukroq bayram qila olmagandim o‘shanda. Boyagi ikki bola bilan ham tanish emasdim, hech qachon gaplashmagandim. Shu bahona tanishib olmagan bo‘lsak-da, keyingi ikki yil davomida ro‘para kelib qolganda, bosh irg‘ab so‘rashib qo‘yardik. Shunchaki...
