«Yana bir marta!» Brunu Fernandeş Mançester orzusi, farzandlari va hayotidagi eng muhim qöşiq haqida
|16:15 / 25.05.20249 26312 min
Foto: Getty imagesFoto: Getty images
Angliyada mavsumning yana bir muhim öyini qoldi. Dunyoning eng köhna musobaqasi bölmiş Angliya kubogi finalida Mançester klublari özaro kuç sinaşadi. Biri yaqindagina qatorasiga törtinçi çempionligiga erişib rekord qöygan bölsa, ikkinçisi APL tarixidagi eng yomon mavsumini ötkazdi. Quyida «Mançester Yunayted» sardori Brunu Fernandeşning katta final oldidan öz muxlislariga hitobini öqişingiz mumkin. Portugaliyalik futbolçi baxonada öz ötmişi, oilasi, Mançesterga transferi haqida ham töxtalib ötgan.
«Angliya kubogi finali oldidan çin qalbimdan ba’zi sözlarimni aytmoqçiman. Tuşunaman, siz uçun bu mavsum oson bölmadi. Siz loyiq bölgandek öyin körsata olmadik. Aslida heç qaçon biz sizning qöllab quvvatlaşingizga mos ravişda javob bera olmaganmiz. Jamoa sardori sifatida boşqalardan ham köproq bu haqida öylayman va yelkamdagi mas’uliyatni tabiiy deb bilaman.
Bu klub – şunçaki, çiroyli gap topib, ijtimoiy tarmoqlarga yozib qöyişimdan ança kattaroq. Bu klub çindanam meni xayajonga soladi. Tört yil oldin bu yerga kelişim haqida eşitganimda qayerda bölganimni ham unuta olmayman. Yotoqxonamizdagi şkafning içida edim, işonasizmi?
Keçki soat önlarda agentim qönğiroq qilib qoldi. U paytda qizim uç yoşda, biz yotişga tayyorgarlik körayotgandik. Agentimga doim aytaman: agar transfer yuz foiz aniq bölmasa, menga aytib ötirma. Çalğişni, fikrim bölinişini xohlamayman, deb. Agar şu soatda qönğiroq qilayotgan bölsa, nimadir bor.
— Yangilikni eşitişga tayyormisan?
— Tinçlikmi?
— Angliyaga boramiz
— «Tottenhem»mi?
— Yöq, «Yunayted»
— Hazillaşmayapsanmi?
— Yöq, yöq. Jiddiy. Hammasi tayyor. Senga boğliq. Ötasanmi?
Javob ham bermadim. Avvaliga köz yoşlarim quyilib keldi. Uyoqda agentim Brunu, Brunu deb baqirayotgandi. Şu paytda rafiqam kirib qoldi.
— Brunu, nima böldi?
— Bu Migel. Aytişiça, «Yunayted» meni sotib olmoqçi.
— Şoşma, sen yiğlayapsanmi?
— Bilmayman, xursandçilikdan bölsa kerak.
Mavzuga oid
U heç qaçon yiğlamaydi. His-tuyğularga men köproq berilaman. Hozir ham u yozganlarimni öqib kulayotgan bölsa kerak.
Avvaliga öşa kungi holatimni tuşunib olişingiz lozim. Yozda Angliyaning köplab klublari men bilan qiziqayotgani haqida miş-mişlar bölgan, ammo jiddiy taklif faqat «Tottenhem»dan edi. Hozir biroz ğalati tuyulişi mumkin, lekin öşanda ança xayajon bosgan. Premer-ligada öynaş eng katta orzuyim edi axir. Haddan taşqari köp xabarlarni inkor etişga harakat qilar, ammo ijtimoiy tarmoqlar davrida buning ham iloji yöq. Tabiiyki, atrofimdagilar, döstlarim hammasini öqib yurişardi. Xullas, yakunda muzokaralar öxşamadi va «Tottenhem»ga ötmadim. Oson emas, lekin aytiş mumkinki, «Sporting»da ham baxtli edim. Muxlislar meni juda yaxşi körar, u yerdagi har daqiqamdan zavq olganman, ammo taqdirim Lissabonda emasligini sezardim.
Bir neça oy ötdi. Miş-mişlarni inkor etar, e’tibor qaratmaslikka intilardim. Şuning uçun yanvarda agentim telefon qilganida, biroz şokka tuşib qolganman.
Rafiqamga aytdim: «Sporting»dagi hayotim orzudagidek, lekin işon, «Mançester Yunayted» undan ham kattaroq!» Agentim haliyam telefonda kutib turardi. «Migel, «Yunayted»ga boramiz» – dedim nihoyat.
Ana — ayolim. U bilan 16 yoşimdan beri birgaman. Ösmirlik davrimizda tanişganmiz, munosabatlarimiz boşlanganida men hali futbolçi sifatida pul topmas, uning işi esa yaxşi edi: mini-futbolda hakamlik qilardi. Odatda, şanba kunlari uning 3-4 öyini bölar, keyin, yakşanba kuni kinoga borardik. Menda pul yöq, biletni Ana olib berardi. Ovqatlangani kirganimizda ham şu gap. 17 yetti yoşimda Italiyaga ketgaç, dastlab yotoqxonada yaşadim. 18ga kirgaç, u maktabini tugatib mening oldimga keldi. Ilk kunlardan biz orzularimiz ortidan birga yurganmiz. Şuning uçun, yiğlayotganimda köz oldimdan butun keçmişlarimiz ötayotgandi. (Ana, bu qismi senga tegişli, esingdami, jamoaviy tuşlikda ötirganimizda «Udineze»dan qönğiroq bölgani va ularga men kerak emasligimni aytişgani? Men ötira olmay oşxonadan çiqib ketganim, mehmonxonada yiğlayotganimda meni yupatganing, «davom et, bu sening orzuying», deb dalda berganing?)
Ulğayar ekanman, futbolda özimni topişdan boşqa yölim ham, istagim ham yöq edi. Boşqa biror suyançiğim ham, qiziqişlarim ham bölmagan. Maktab davrlarida dars tugaşi bilan yagona maqsadim tezroq stadionga yetib borib, katta sinfdagilar kelgunça maydonni egallab oliş edi.
Eng sevimli joyim – park. Portugaliyada ilk sun’iy qoplangan park Portudagi uyimizga yaqin edi. «O Sintético» deb atardik. Hozir ham yölim tuşganda, öşa yerda maşinani töxtatib, tomoşa qilib ötiraman. Otam bilan öşa yerda öynagan paytlarim, döstlarim... «Men bugun Kriştianuman, Men Messi! Men Deku! Men Figu!» deb talaşişimiz.
Bir kun öğlim katta bölsa, uni ham şu yerga olib kelib, öynataman. Balki, u ham qaçondir, ulğaygaç, xuddi men kabi, yorqin xotiralar bilan qoladi. Balki, bir kun kelib, «şu yerda men orzu qilişni boşlaganman» der...
Bolalikda öynab yurganimda, negadir, bir kun «Yunayted»da öynayman degan his bor edi. Balki, Kriştianu davrida ulğaygan, Yevro-2004 va YeÇL-2008 kabi musobaqalarni körgan har qanday bola ham şuni his qilgandir. Lekin menda bu şunçaki orzu emas, maqsad ham edi, bu uzoq yölga qadamlarimni bosişim kerakligini bilib turardim. Şuning uçun ham agentim qönğiroq qilganda baxtdan özimni yöqotib qöyayozdim.
«Old Trafford»dagi birinçi öyinimni unutmayman. Çigalyozdi uçun çiqqanimda qarasam, stadion unça tölmagan. Mayli, bölaveradi, deb qöydim. Kiyiniş xonasiga qaytib, öyin oldidan qayta tunelga çiqqanimizda esa sehrlanib qoldim. Bu men orzu qilganimdan ham bir neça baravar kattaroq edi. Futbolçilar stadionda körinişi bilan butun stadion baqirib yuboradi-ku? Öşa palla. Dahşat. Etlarim junjikib ketdi.
Ilk kundan meni özlarinikidek qabul qilişdi. Butun diqqatimni jamlaşga harakat qilar, miyamdan faqat bir öy keçardi – menda moslaşiş uçun vaqt yöq, men «Mançester Yunayted» futbolçisiman yoki yöq. Buni körsatişim şart!
Öyin tugab, kiyiniş xonasiga qaytgaç, telefonimni yoqdim. Akam xabar jönatibdi. Biroz xavotir oldim. Sababi, agar akam va otamni taniganingda bilarding, ular tanqidni kötara olişmaydi. SMS qisqa edi:
— Qöşiqni eşitdingmi?
— Qanaqa qöşiq?
— Stadionda. Senga atalga qöşiq. Ular senga atab qöşiq yozişibdi!
Keyin video jönatdi. Tanaffusda bufetga çiqqan muxlislar menga atalgan qöşiqni jör bölib kuylaşibdi. Qanaqasiga, axir atigi tört kun oldin şartnoma imzolagandim-ku? Qanday öynaşimni ular qayerdan bilişdi? Yutubdanmi? U yerda hamma zör. Tört kunda qöşiq matnini qanday tayyorlaşdi?
Albatta, öyinimni yoqtirmaydiganlar ham topiladi, ammo aksariyat muxlislarning muhabbatini sezib turaman. Dunyoning turli burçaklaridan, Honkongdan, Nigeriyadan mening libosimni kiyib rasmga tuşişadi va yuborişadi. Ötgan yozda, meni sardor qilib tayinlaşganda uyga kelib Anaga aytdim: «hatto orzu qilmaganlarimga ham erişyapman!»
Ammo bu mavsum... Işoning, siz nimani his qilayotgan bölsangiz, bizda ham şu. Köp marta biror kattaroq ğalabadan söng «nihoyat özimizni topib oldik, endi şu yerdan boşlaymiz», deb, keyin yana yomon natijalarga qaytib qolaverdik. Biz yetarliça kuçli bölolmadik, yetarliça barqaror öyin körsata olmadik. Buni bilib turibmiz. Mana şunday muvaffaqiyatsizliklar, şarmandaliklar, jarohatlar orasida ham sizning quvvatlaşingiz ajoyib böldi. Ayniqsa, «Selherst Park»da, jamoa 0:4 yutqazganidan keyin ham tribunani tark etmasdan, futbolçilarimizni olqişlab turganingizni kuzatib, faqat bir narsani öyladim – maydonda bunga javob qaytarişimiz şart.
Oğir mavsumdan keyin, endi, köproq mehnat qilişim kerak. Hammasi mendan boşlanadi. Hammasi ertadan boşlanadi. «Mançester Siti»ga qarşi bor imkoniyatimizni işga solişimiz va olğa yurişimiz kerak. Men «Old Trafford»da öynaşni yaxşi köraman. Bu yerni tark etişni istamayman. Bu doim mening orzuyim edi.
Şunçaki mening va klubning maqsadi muştarak bölişini istayman. Jamoaning har qanday muxlisi bilan gaplaşsang, senga xuddi şunday deydi. Biz çempionlik uçun kuraşişni istaymiz. Çempionlar Ligasida öynaşni, kubok finaliga çiqişni xohlaymiz. Bu standart. Bu — mening maqsadim. Bu — sizlarning loyiq bölganingiz.
Men kuraşişda davom etaman. Men şu yerdaman. Oilam ham şu yerda bölişni istaydi. Agar biror şubhangiz bölsa, mendagi Spotify Wrapped buni isbotlaydi. Mançesterga ilk kelganimda qizim Matilda atigi 3 yoşda edi. Öğlim Gonsalu hali tuğilmagandi. Matilda ilgari futbolni juda yaxşi körardi. Aynan u tufayli gollarimni şunday nişonlayman. Qölim bilan quloqlarimni berkitib olaman. Gap şundaki, u paytlarda Matildadan öyinçoqlarini yiğiştirib qöyişni buyursam yoki boşqa unga yoqmagan gap aytsam, qöli bilan quloqlarini berkitib olardi va «dadajon, nima deyapsiz, heç narsa eşitmayapman» deb turardi. Har gol urganimda, mabodo biror sabab bilan öşa harakatni qilmasam, uyga kelgaç gap eşitardim. «Nega unday qilmading, meni unutib qöydingmi?» deb kutib olardi. Qizlar şunaqa.
Vaqt juda tez ötyapti, Matilda endi 7 yoşda va futbol bilan işi yöq. U hozir balerina böliş, gimnastikadan olimpiadada qatnaşişni orzu qilyapti. Lekin uyda futbol öynaşdan boşqasiga qiziqmaydigan 3 yaşar öğlim bor. Öyinçoqlarini 5 tadan terib qöyib, futbol öynaydi. Hammamizni birlaştirib turadigan narsa esa ertalab, boğça-maktabga ketayotib uyimizda yangraydigan qöşiq. Doim bitta qöşiq. Hali gapirişni yaxşi bilmaydigan öğlim ham jör böladi. Köp sözlarini çalkaştirib yuborsa-da, yaxşi boşlaydi. Ertalab soat sakkizda maşinaning orqasida ötirib olib, bor ovozi bilan kuylayotgan uç yoşli bolakayni tasavvur qiling:
Glory, glory Man United!
Glory, glory Man United!
Glory, glory Man United!
As the Reds go marching on, on, ON!!!!
Keyin qizim qöşiladi:
We’re the boys in red!
And we're on our way to Wembley!!!
Wembley, Wembley!!!!!
Har kuni ertalab.
Xullas, bolalarimga, hamda butun dunyodagi «Yunayted» muxlislariga birgina gapim bor:
«Bilaman, oson bölmadi. Bilaman, biz bunday öynamasligimiz kerak edi. Lekin hozir «Uembli» ostonasida turibmiz. Yana bir marta orqamizda turing. Sardoringiz Brunk Fernandeş»