Varanasi. Bu shaharda jasadlar olovi o‘chmaganiga necha ming yillar bo‘lgan. Ganga daryosida o‘liklar yuviladi, ularning hoki oqiziladi, cho‘milishadi va uning suvlaridan ichishadi. O‘tinchilardan tortib bir chimdim sindur suruvchilargacha — hammaning tirikchiligi o‘likchilik bilan bog‘liq. Odamlar Varanasiga o‘lish uchun kelishadi. Ular o‘lim mehmonxonalariga joylashib, umrlarining oxirini kutishadi. Xo‘sh, nega shunday? SUBYEKTIV dunyodagi eng noodatiy shahar haqida hikoya qiladi!
Varanasi haqida antiqa ma’lumotlar shunchalik ko‘pki, ssenariy yozishda ularni qanday joylashtirib chiqishda rosa ikkilandim.
Varanasiga tunda yetib keldik. Bizni hali oldinda nimalar kutayotgani yetti uxlab tushimizga ham kirgani yo‘q. Ko‘z oldimizda hozircha tor ko‘chalar, mayit yoqish uchun tinmay tashilayotgan o‘tin va o‘tinchilar, har qadamdagi devorlarda chizib tashlangan hinduizm timsollari, bemalol yurgan sigirlar, Ganga daryosiga olib tushadigan zinalar bor edi.
O‘liklar krematsiya qilinib, hoki daryoga oqiziladigan bu joyning nomi – Manikarnika Ghat. Hindistonning turli burchaklaridan bu yerga kuniga 300 tagacha mayitlar olib kelib yoqiladi. Jasadlarni avval Ganga suviga botirib olishadi.
Hinduizm e’tiqodiga ko‘ra, shu bilan poklash jarayoni boshlanadi. Ba’zan jasadlar to‘liq yonmay qoladi. Ularni shu holicha Gangaga tashlab yuborishadi. Afsonaga ko‘ra, bu hududda olov abadiy hisoblanadi va u Shiva davridan beri o‘chmagan.
Bu marosimlar ochiqcha. Istalgan odam uni tomosha qilishi mumkin. Faqat tasvirga olishda cheklovlar bor. Har qadamda odamlar orasidan chiqib keladigan norasmiy guruhlar a’zolari sizdan pul talab qilishadi. Ya’ni, bu taqiqlar diniy cheklov emas. To‘lab qo‘yib, istalgan narsangizni suratga olavering.
Hind falsafasiga ko‘ra, inson qayta-qayta dunyoga keladi. Yana yashaydi. Yana azob chekadi.
