“Hayotiy hikoyalar”da oliygohda tahsil olish bilan birga hayotning ham oliy ta’limotini olgan sobiq talabaning hikoyasi bilan tanishing.
“Bundan 10 yil avval talaba bo‘ldim. Ungacha eng katta orzum shu edi, 3 yil o‘qishga kirolmadim, juda qattiq tayyorlandim, uyqu nimaligini bilmadim. Lekin o‘qishga kirdi degani – hamma orzuga erishding, endi buyog‘i xotirjam yashaysan, degani emasligini o‘qishga kelib bildim. Yotoqxonadan joy tegmagan, yeb-ichishga ketayotgan pulning tagi ko‘ringan. O‘ta tejamkorlik bilan ishlatsam-da, yetkazib bo‘lmayapti. Otam uyimizdagi ikkita sigirning bittasini sotib pulini jo‘natdi. O‘zim ham ish qidira boshladim. Mardikor bozorda ishladim, qorovullik qildim. Oliy ta’lim olish degani faqat diplom bilan bog‘liq emas ekan. Bu davrda olgan saboqlaring hayotingni, dunyoqarashingni ham tubdan o‘zgartirib yuborishi mumkin ekan.
Ikkinchi kursga o‘tganimda onamning mazasi qochganini eshitdim. Shifokorlar uning jigarida muammo borligini, sirrozga aylana boshlaganini, astoydil davolanish kerakligini aytishdi. Boshimizga tog‘ ag‘darilganday edi. Uydagi hamma narsamizni sota boshladik, otam onamning dori-darmoni uchun o‘zini o‘tga-cho‘g‘ga urardi. Bu vaziyatda mening o‘qishim uchun kontrakt to‘lash qiyin masala edi. Ularning ahvolini ko‘rib, ko‘proq pul topishim kerakligini o‘yladim.
Onamni poytaxtdagi shifoxonaga yotqizdik. Uyda qo‘lga ilinadigan hech narsamiz qolmadi. Otam noilojlikdan Rossiyaga ishlagani ketdi. Ikkita singlimni ham yonimga olib keldim. Baxtimga katta bir restoranda ish topildi. Faqat kechasi ishlash kerak edi. Lekin yaxshi pul to‘lashadi, ustiga ustak yaxshi ovqatlanaman. Ochig‘i ovqatlanish uchun ham pulni tejashga majbur menday odam uchun bu yaxshi taklif edi. Singillarim onamdan xabar olishadi, dorilarni o‘zim yetkazaman. O‘qishdan chiqib ishga boraman va tong saharga yaqin ijara uyga qaytaman. Bir oyda uyqusizlikning asorati sezila boshladi. Uxlab qolib o‘qishga kechikish, darslarda uxlab qolish odatga aylandi. Tabiiyki, bu o‘qituvchilarimga yoqmasdi. Tanbehlar, ogohlantirishlar eshita boshladim.
O‘qituvchilarimiz orasida bizga dars beradigan juda bilimli, ammo talabchan professor ham bor edi. Ko‘rinishidan kalondimog‘, lekin sohasining o‘tkir ilmli mutaxassisi bo‘lgani uchun hammamiz hurmat qilar, hayiqar, gap eshitmaslikka harakat qilar edik. Bir kuni shu domlaning darsiga kech qoldim. Uzr so‘rab kirishim bilan nashtarday botadigan so‘zlar bilan qarshi olindim.
“Ba’zilaringiz o‘qish bilan birga ishlashingizni ham bilamiz. Lekin bu yerga sizlarni ota-onangiz o‘qish, yaxshi mutaxassis bo‘lish uchun yuborgan. Shuning uchun har qanday sharoitda ham o‘qishni birinchi o‘ringa qo‘yishingizni so‘rayman. Bugun o‘rganilmay qolgan qaysidir ma’lumot qachondir sizga o‘ta zarur fakt bo‘lishi mumkin edi. O‘z kuchingiz bilan universitetga kirdingizmi, endi shu bilimni uvol qilishga haqqingiz yo‘q” dedi. Uyqusizlik, charchoq, tinimsiz tashvishlardan charchab turganim uchunmi bilmadim, unga qo‘pollik qildim. Bir nafas auditoriyada pashsha uchsa eshitiladigan jimlik sodir bo‘ldi. O‘qituvchimiz jahli chiqsa ham vazminlik bilan o‘tirishimga ruxsat berdi.
