Одамзот ҳамиша нимагадир ишониб, интилиб яшайди. Эртанги кунга, дўстларга, қариндошларга ва ҳамда маслакдошга ишонади. Агар одамлар орасида ўзаро ишонч туйғуси бўлмаганида, давлатлар, жамиятлар, оилалар ва турган гапки, бугунги одамлар, бугунги цивилизация ҳам дунёга келмаган бўлар эди. Ҳақиқатан ҳам шундай. Лекин  ҳозир одамга қон билан кирадиган ўзаро ишонч туйғуси ва уни суиистеъмол қилувчилар ҳақида тўхталиб ўтмоқчиман.

Бухоро тумани ИИБ тергов бўлинмаси катта терговчиси, катта лейтенант Лазиз Ражабов фаолияти давомида ишончни суиистеъмол қилиб дунё орттирмоқчи бўлган шахслар қилмиши юзасидан кўплаб тергов ҳаракатларини олиб бораяпти. Унинг навбатдаги тергов иши – жиянларини чув туширган тоға хусусидадир. 

Тоға  азалдан отанинг ўрнини босувчи буюк зот сифатида қадрланади, ҳурмат қилинади. Ана шундай зотлар ҳам баъзан ишончни оёқости қилиб, фирибгар, муттаҳам деган шармандали ном орттиришини хаёлимизга ўйлаб кўрмаган эканмиз.

Шу ўринда бир илова келтириб ўтсак: “Қаҳрамон”имиз – Наим Расулов (мақола қаҳрамонларининг исм-фамилияси ўзгартирилган) ўқимишли, раҳбар лавозимларида ишлаган шахс. Ёши элликка яқинлашган, айни пайтда оддий ишчи бўлиб ишлайди. У жиянлари – Дилдош ва Дилбарларнинг ишончини қозониб, “девор”  ушлатмоқчи бўлади?! Аммо, лекин, бироқ...  

МАЪРАКАДАГИ  КЕЛИШУВ

Меҳмонларнинг оёқлари узила бошлагач, Дилдош Наим тоғасига “кетманг, сизга маслаҳатли иш бор”, деди. Наим томоғини қириб қўйди ва хурсанд бўлиб бир чеккага ўтирди.  Сўнг “Ака-сингиллар хориждан яхши ишлаб келган кўринади. Меникилар эса нонга товон...”, дея кўнглига ҳасад аломати йўрғалади.

- Наим тоға, Дилбар янги қурилаётган намунали уйлардан олмоқчи. Шунга ёрдам берсангиз, албатта сизни ҳам қуруқ қолдирмаймиз, - деди Дилдош меҳмонларни кузатиб бўлгач.

- Шуми... гапинг... ман ўйлабманки, - Наим ўзини аразлагандек кўрсатиб, ёлғондакам кетмоқчи бўлди ва охирги сўзини илмоқли қилиб, –маъракачанг  йўқми?! Унда уй кейинга қолдирилади, - деди.

Ҳаммаси бўлади. Тушликка. Бу иш қўлингиздан келадими?!

Дилдошнинг сўзлари Наимнинг нафсониятига теккандай бўлди. Шу боис у бир қизариб олди-да, жиянини гап билан “едириш” учун оғиз жуфтлади:

Сан ҳам пулдор бўлиб, бойларга ўхшаб...

Наим сўзини давом эттирмай кулиб юборди. Дилдош ҳам унга жўр бўлиб, “Қўйсангиз-чи, тоға”, дея уни ичкарига олиб кирди. Ичкарига Дилдошнинг онаси Саида хола набираларини ўйнатиб турган экан. Улар ҳол-аҳвол сўрашгач, Дилдош онасига қараб: