Жамиятда 25 йил давомида маълум бир яралар пайдо бўлди. Мамлакат ривожланмади, дейиш фикридан йироқман. Яъни, ўтмишга тош отиш ниятим йўқ. Аммо, айни замонда, маддоҳлик қилиш ниятида ҳам эмасман. Бугун жамият ўтган 25 йил ичида пайдо бўлган яраларни тан олди ва бугун мана шу яралар даволанмаса, давлат жисми, жамият жисми йўқ бўлиб кетиши, чириб кетиши англаб етилди. Бу яраларда изтироб борлигини, изтироб чекишимиз кераклигини англадик, бу оғриқларга ўз-ўзимизни тайёрлаяпмиз, аммо ҳали яралар очилгани йўқ. Улар энди очилади, энди тозаланади.
Буюк келажак ҳақида ўйлаганимизда, унинг изтиробларини бугун чекишимиз кераклигини тушуниб етишимиз керак бўлади. Бу оғриқларни ўз танимизда ўтказсаккина, келажагимиз буюклигини ҳис қилишимиз мумкин. Ва биз бугун ана шу туйғуларни, оғриқларни тушуна бошладик, ҳис қила бошладик. Мана шунинг ўзи катта қадам бўлди.
Давлат ва халқ ўртасида ягона бир жипслилик керак. Маънавий қадриятларга суянсаккина, биз изтиробларни енгадиган куч топа оламиз. Бугун жамиятимиз бошидан кечираётган ажиб ҳолатларни тасаввур қилсак, бизга етишмаётган бир туйғу бор – реалликни ҳис қилиш. Бугун етиб келган нуқтамизни ҳис қилиш биз учун муҳим нарса. Мен доим айтаман: президентга жуда ҳам қийин. Президент бўлиш дегани аслида ҳам осон иш эмас. Ўзбекистондек геосиёсий мураккаб бир жойда президент бўлиш эса ўта оғир нарса. Президент ташқи кучларни, гегемон давлатларнинг ўзаро манфаатлари орасида мувозанат ушлай билиши, бундан ташқари, ички сиёсатни қаттиқ назорат остида ушлаган ҳолда сиёсат юритиш жуда ҳам оғир нарса.
Жамиятда “ура-ура”чилар бор экан, у ерда ислоҳот ўтказиш жудаям қийин. Амалдорлар орасида маддоҳлар, нима қилишини билмаётган, давлат раҳбари нима истаётганини тушунмаётганлар кўп. Бу ҳам катта бир муаммо, аслида. Бугун президентнинг ёнида уни тушунадиган, ҳис қиладиган, халқи учун хизмат қиладиган садоқатлилар керак. Садоқат ҳақида гап кетганда бир нарсани айтиб ўтмоқчи эдим. Инсонда ота-онаси берган, жамиятда шаклланган ғоя бўлади. Бизнинг жамиятга эътибор бериб қарасангиз, ғоясига хиёнат қилаётган одам кўп. У ўз ғоясини, қадриятларини бир зумда ўзгартиради. Нега деб сўрасангиз, замон шундай дейди. Ўз-ўзига хиёнат қилган инсон ҳеч кимга нисбатан садоқатда бўлмайди. Буюк мужодалаларга бундай инсонлар билан кириб бўлмайди.
Бугун биз жамиятда ижтимоий онг, ижтимоий тафаккур масаласини қайта кўриб чиқишимиз керак. Ҳозирча бундан давлат учун ҳеч қандай иқтисодий манфаат бўлмайди. Бундай бўлиши учун халқ онган тайёр бўлиши, инсонларнинг онги ўзгариши керак. Бизда ўзини аяш жуда ривожланган. Одамлар кўпроқ ҳаракат қилгиси келмайди. Бу худди кичик-кичик деталларга ўхшайди. Аслида, мана шу кичик-кичик деталлар миллат характерини кўрсатади. Бугун бизга кучли ижтимоий, ғоявий сиёсат керак. Бу сиёсат халқимизни ҳимоялайдиган ва уни қайта тарбиялайдиган бўлиши лозим.
