(Мен кўрган Европа чемпионатларига бағишланади)
Кечагидек эсимда…
Европа чемпиони бўлган Португалия бутун турнир давомида фақат бир марта асосий вақтда кимнидир ютди. Ярим финалда Уэльсни. Криштиану ва Бэйл қарама-қаршилиги кўпчиликда қизиқиш уйғотганди. Аммо ўша ўйинни кўра олмаганман, афсуски.
Йўқ, афсуски эмас, ўша куни кичик қизим туғилган. Рамазоннинг охирги куни эди, туғруқхона ҳовлисида «оғзимни очиб», ярим тунгача кутиб ўтирганман. Португалларнинг финалга чиққанини эртасига эшитгандим.
… Мен ёшлигимдан бери мухлислик қиладиган италияликлар Нидерландияга йирик ҳисобда мағлубиятга учраганини оғир қабул қилдим. Нега, деган савол миямда чархпалакдек айланаверарди. Ўтириб ёздим, саволларга жавоб қидириб кўрдим. Аслида нима учун ёзганимни, буни кимдир ўқиши мумкинми ёки йўқми билмасдим ҳам. Ниҳоят керакли сайтни топиб, мақоламни мухлисларга ҳавола қилдим. Шу шу чемпионатнинг ҳар бир ўйинини назардан қочирмасдан, фикрларимни қоралаб боришга ҳаракат қилдим. Ўшанда uff.uz сайтида изоҳлар ёзиларди, муаллифлар ёзган мақолалари ҳақида мухлисларнинг фикрларини ўқишлари янгилик ва жуда қизиқ эди. Ўша Италия ҳақидаги илк мақолам эълон қилинган куни, мен ҳам интизорлик билан илк изоҳни кутганман. «Ит ҳам, бит ҳам мақола ёзадиган бўлиб кетди...». Мана шу изоҳни.
Шунингдек, Бобур Акмалов, Олимхўжа Бўронов, Хайрулла Ҳамидовларнинг шу турнир ҳақидаги ёзганларини ўқиб борардим. Хуллас маълум йўналишда ўзига хос пойдевор ҳосил бўлди. Билмадим, ҳаракатлар бўлганмиди ёки айнан Европа чемпионати сабабми, янги футбол газетасини ташкил қилиш ғояси пайдо бўлганди. Бунга эришилди ҳам...
Кечагидек эсимда... Менимча, ўша биринчи ўйиндан кейин бўлса керак, бирга ишлайдиган бир ҳамкасбим грекларга юқори баҳо берди. Рости, менга ўша натижа тасодиф туюлганди, у Греция ҳатто финалгача бориши мумкинлигини тахмин қилганида роса кулгандим. Ўзи Чемпионлар Лигасидаги «Порту»нинг ғалабаси ўша мавсум учун етарли эди. Биз бир неча футболга қизиқадиган ҳамкасблар Европа чемпионатини алоҳида қизиқиш билан кўрдик. Биргаликда қайсидир нашрнинг махсус сонини сотиб олдик. Кунига иккита ўйин бўларди. Ҳар куни ишимиз бир кун олдинги ўйинларнинг муҳокамаси билан бошланиб, уйга кетаётганда бўлажак ўйинга ўз башоратларимизни берардик…
…Курсдошларим билан Ўзбекистон кубоги финалини кўришга «Пахтакор» стадионига бордик. «Самарқанд» ва «Дўстлик» ўйнаган. Ўйин жуда қизиқ кечган, ҳимояда бехато ҳаракат қилган «Дўстлик» 4:1 ҳисобида енгганди. Талабалар ётоқхонасида турардик. Ўша куни кечқурун Италия ва Нидерландия ўртасидаги ярим финални кўрдик. Катта залда кичкина телевизор. Ҳамма қизиқиб кўрадиган «Даллас» бир ойга яқин давр мобайнида унутилганди. Ўйинмисан ўйин бўлган, ўзиям. Мендан ташқари яна икки бола Италияга мухлислик қилди. Қолганлар Нидерландияга. Кубок финалига мен билан бирга борган самарқандлик кўрсдошим эса, Клювертнинг фанати эди. Босвельт пенальтини ура олмаганда, шартта туриб, телевизорни ўчириб қўйганди бечора. Атрофдагиларнинг кайфияти менга ҳам таъсир қилган, тузукроқ байрам қила олмагандим ўшанда. Бояги икки бола билан ҳам таниш эмасдим, ҳеч қачон гаплашмагандим. Шу баҳона танишиб олмаган бўлсак-да, кейинги икки йил давомида рўпара келиб қолганда, бош ирғаб сўрашиб қўярдик. Шунчаки...
