1970-йилларга келиб бу юртлар Британия империясидан мустақил бўлди ва биз биладиган Саудия Арабистони, Кувайт, Баҳрайн, Бирлашган Араб Амирликлари, Уммон ва Қатар давлатлари ташкил топди. Аксари кичик ва кам сонли аҳолига эга бўлган бу «рентер давлатлар» ҳозирда глобал тасдиқланган нефт хом ашёси захираларининг учдан бир қисмига ҳамда дунё газ захираларининг бешдан бир қисмига эгалик қилади.

Янги мамлакатларнинг ҳукмрон оилалари вақт ўтиб нефт ва газ экспортидан келган тушумларни маҳаллий аҳоли билан баҳам кўра бошлади. Шу тариқа, Форс кўрфази мамлакатларининг аҳолиси дунёдаги энг бой халқлар қаторига кирди.

Масалан, Қатарда аҳоли жон бошига ялпи ички маҳсулот шу топда 50 000 долларни, БААда 36 284 долларни ташкил этган. Таққослаш учун: Ўзбекистонда бу рақам 1750 долларга тенг.

Аслида бу давлатларнинг фуқаролари бундан ҳам бадавлатроқ, чунки Форс кўрфазида яшовчиларнинг кўп қисми – нефт ва газ экспорти даромадларида улушга эга бўлмаган чет эллик ишчилар.

«Энергия қиролликлари» деган китоб муаллифи Жим Крэйн нефт сабаб арабларнинг турмуш тарзидаги туб ўзгаришларни тавсиф этади. 1970 йилда деярли ҳеч бир хонадонда электр энергияси, демак, музлатгич ёки кондиционер йўқ эди. Бироқ, 2010 йилга келиб энергия истеъмоли шу даражага етдики, аҳоли жон бошига ҳисобланганда бу мамлакатлар дунёдаги ўртача кўрсаткичидан 10 баробар кўп энергия истеъмол қилишни бошлаган. Маҳаллий аҳоли энергия тежамкорлиги ўта паст бўлган Toyota Land Cruiser каби, 100 километрга тахминан 16 литр бензин сарфлайдиган машиналарни сотиб ола бошлашди. Ҳукуматлар деярли ҳамма жойда, ҳатто кўчалар, стадионларда кондиционер ўрнатишди.

1971 йилдан 2015 йилгача бўлган даврда ички нефтга бўлган талаб Кувайтда 521 фоизга, Қатарда 12 500 фоизга ва БААда 27 733 фоизга ошди.