2005 йил акс-садоси
18 йил муқаддам Истанбулдаги «Отатурк» стадионида футбол мухлислари сонини каррасига оширган ўйин бўлиб ўтганди. Чемпионлар лигасининг ҳар бир финали ҳам ёдда қоларли кечмайди, аммо ўшанда «Ливерпул» ва «Милан» ўртасида воқеаларга бой бўлган қувлашмачоқ (3:3) аср ўйинига айланганди.
Шанба куни Европа ва Осиё туташган нуқтада яна Англия ва Италия жамоалари майдонга чиқиб келишди. Кўпчилик бу сафарги ўйинда ўша финалнинг давоми бўлишини кутмаётганди: «Манчестер Сити» яққол фаворит эди ва кўпчилик айнан шу жамоа осонлик билан ғалаба қозонишини башорат қилаётганди. Лекин 2005 йилда ҳам турли даражадаги жамоалар тўқнашганди — «Ливерпул» ўшанда «Эвертон»ни базўр ортда қолдириб, АПЛда бешинчи ўринни эгаллаган, «Милан» эса А серияда иккинчи жамоа эди.
Қора-кўк армада
Сўнгги ҳафталарда ҳамма жойда «Манчестер Сити» Англиянинг бир мавсумда учта асосий совринни қўлга киритиб, требл қайд этадиган иккинчи жамоасига айланиши мумкинлиги ҳақида гапиришди. Гвардиола жамоаси чемпионат ва Англия Кубогида ғолиб бўлганди, Чемпионлар лигаси эса кўп йилдан буён «Сити» ясаётган паззлдаги етишмаётган элемент бўлиб қолаётганди. Қолаверса, Пепда индивидуал мотивация бор эди: каталониялик мутахассис «Барселона»дан кетганидан кейин асосий еврокубокда «Бавария» билан ҳам, ҳозирги жамоаси билан ҳам ғалаба қозона олмаётганди.
«Интер»нинг финал олдидаги амбициялари қандайдир суст кўринарди. Миланликлар ички чемпионатда базўр Чемпионлар лигасининг кейинги мавсуми учун йўлланмани кафолатлади ва кўп параметрларга кўра «Сити»дан кучсизроқ эди. Аммо қора-кўкларнинг мухлислари олдиндан мағлубиятга рози эмасди. Аксинча, Истанбулда улар олдиндан тож кийдирилган рақиб мухлисларидан жонлироқ эканини намойиш этишди.
«Интер»нинг Туркиянинг энг йирик шаҳрига келган мухлислари ҳам икки-уч баробар кўпроқлиги кўчаларда кўриниб турарди. Шу билан бирга, «Сити» фанатлари ҳам кам эмасди, улар шунчаки маълум локацияларда тўпланишган ва шаҳарнинг диққатга сазовор жойларини айланишга чиқишмаганди.
Италян фанатлар ғалабаси
Ўйин бошланишига уч соат қолганидаёқ «Интер» фанатлари сектори деярли тўлиб бўлганди. Албатта, бу кўп жиҳатдан ўтган йил икки клуб фан зоналарини стадионга яқин жойлаштирган УЕФА бу хатони такрорлашдан қочиши билан боғлиқ эди. Аммо инглизлар жамоаси мухлислари ҳам стадионга ошиқишмади ва бунга афсусланишди.
«Отатурк» стадионига эрта етиб келган «Интер» фанатлари олдиндан овозларини созлай бошлашди — натижада улар жуда кўпдек, улар қўрқинчлироқ ва кучлироқдек тасаввур ҳосил қилинди. Сенинг жамоанг — яққол аутсайдер бўлган ҳолатда бундай ёндашув катта фойда беради. «Интер»нинг ултраси барча жабҳада устун эди: улар ранг-баранг перфоманс тайёрлашди, бир хилдаги махсус футболкалар кийишганди, 90 дақиқа давомида байроқларини ҳилпиратишди ва жўр бўлиб қўшиқ куйлашди. Фанатлар жангида «Сити» барча жиҳатдан ютқазди.
