25 dekabr kuni Angliya Rojdestvoni nishonladi va yana futbol o‘ynashga tayyor. Bir asrdan ziyod vaqt davomida bu kunda futbol o‘ynab kelgan inglizlarda tabiiyki, maydondagi vaziyatlardan tashqari ajoyib voqealarning guvohiga aylanishgan.
Misol uchun, Piter Krauch jamoasi bilan «Haddersfild»ga safar qiladi, demak ertaroq yo‘lga otlanishi kerak. Ammo uning aytishicha, xotini, taniqli model Ebbi Klensi eriga bayram dasturxoni tayyorlab berishni rad etibdi.
«Men xotinimga ertaroq tushlik qilishni taklif qildim, ammo bu gapim unga yoqmadi. Men bayram kuni ertalab soat to‘qqizda turib, senga kartoshka tozalab berishimni kutsang, adashasan, dedi u. Ilk uchrashgan paytlarimizda u yuvoshroq edi. Hozir boshqacha. Xullas, ertalab sovg‘alar, nonushta, tamom, men o‘yinga ketaman», – dedi hujumchi.
Bu hali holvasi. Qo‘yidagi ajoyib hikoyalar sizga bayram kayfiyati va futbol, buning ustiga qishning sovug‘i birgalikda «Manchester Siti»ning hujumlaridan ham chiroyliroq kombinatsiyalarni tashkil eta olishiga isbotdir.
Tumanda darvozabon yo‘qolib qoldi
Sarlavha bozorda «oyim yo‘qolib qoldi» deb yig‘laydigan qizaloq haqidagi latifani esga solsa-da, bu voqea haqiqatan ham sodir bo‘lgan.
«Charlton» tarixidagi buyuk darvozabonlardan biri Sem Bartrem degani bo‘lgan. U hatto o‘z to‘yini o‘yin kuniga belgilagan. To‘y orasida «Midlsbro»ga qarshi o‘yinga borib, darvozani gollardan saqlab, yana kelinning oldiga qaytib kelgan ekan.
1937 yilning «Rojdestvo»sida esa yanada kulgiliroq voqea sodir bo‘lgan. O‘sha kuni «Charlton» safarda «Chelsi»ga qarshi o‘ynaydi. Stadionni qalin tuman qoplab olgach, hakam o‘yinning 61-daqiqasida o‘yinni to‘xtatadi va jamoalar yechinish xonasiga yo‘l oladi. Faqat Bartrem buni bilmaydi. U hamon darvozada turishda davom etib, biror yerdan to‘p uchib kelib qolmasin deb, butun diqqatini jam qilishga urinardi. Hadeganda to‘pning va himoyachilarning ko‘rinmayotgani uni biroz o‘ylantirar, ammo boshqa tarafdan, balki jamoamiz tinmasdan hujum qilayotgandir, degan fikr uni xotirjam qilardi.
«Menimcha, sheriklarim «Chelsi»ni jarima maydoniga qamab tashlashgandir, deb xursand bo‘la boshladim. Sovqotib qolmaslik uchun turgan joyimda chigalyozdini to‘xtatmasdim. Lekin himoyachilar o‘z joyiga qaytmayotganidek, demak hali gol ham urmayapmiz shekilli, bo‘lmasa, maydon markazidan boshlash uchun qaytishardi, deb xafa bo‘lib ham qo‘yaman. Bir ikki marta jarima maydoni tashqarisiga ham chiqib ko‘rdim, hamon hech kim ko‘rinmasdi. «Chelsi»ni yaxshigina qiynayapmizov, deb o‘yladim ichimda. Ancha o‘tib, oldimda bir sharpa paydo bo‘ldi. Politsiyachi ekan. «Nima qilib yuribsiz bu yerda? O‘yinni to‘xtatishganiga o‘n besh daqiqa bo‘ldi, maydonda hech kim qolmadi» – dedi u. Men ham yechinish xonasiga kirganimda, allaqachon dushga kirib chiqqan «Charlton»dagi sheriklarim o‘zlarini kulgidan to‘xtata olishmadi» – deb eslaydi Bartrem o‘z avtobiografiyasida.
