So‘nggi paytlarda o‘qituvchi kasbining obro‘sini ko‘tarish masalasi ko‘p muhokama qilindi va ularning maoshi bosqichma-bosqich oshirib borilmoqda. Ammo byudjyetning o‘ta muhim yana bir qatlami borki, ular ham alohida e'tiborga muhtoj.
Shifokorlarning davlatdagi, jamiyatdagi o‘rni beqiyos, bu shubhasiz. Lekin so‘nggi yillarda bu soha bo‘yicha ham ziddiyatli fikrlar ko‘p uchramoqda. Tizim xodimlari maoshlar kamligidan, moddiy texnik baza sustligidan, aniq belgilanmagan va og‘ir ish vaqti kabi muammolardan shikoyat qilishsa, bemorlar shifokorlarning poraxo‘rligidan, yetarli e'tibor qaratmasligi va malakasi pastligidan nolishadi. Bir qarashda har ikki tomon ham o‘zicha haq. Keling, har ikki tomonning fikrlarini o‘rganamiz.
Bemor nuqtai nazari
Shifoxonaga ishingiz tushsa, tamom bo‘ldim deyavering. Tanish-bilishingiz bo‘lsaku yaxshi, agar hech kimga suyanmay borsangiz navbat kutib umringiz o‘tib ketadi. Bir amallab shifokorga kirganingizda ham qo‘l uchida ko‘radi va olamjahon dorilarni yozib berib, qo‘lingizga tikilib turadi. Ataganingizni qistirib, dorixonaga jo‘naysiz. U yerda shifokor belgilagan dorilarning narxini eshitib, kapalagingiz uchadi.
Yana kamiga diagnostika uchun besh-olti joyga jo‘natadi va kerak-nokerak apparatlarga tushib, bor-budingizdan ayrilasiz. Nahotki, shifokorlar turli-tuman uskunalarga shu qadar suyanib qolgan bo‘lsalar?
Ayniqsa tug‘ruqxonalarda vaziyat chatoq. Bola eson-omon dunyoga kelsin deb so‘raganini berasiz, yana kamiga chiqib ketayotganingizda ham suyunchi deb allaqancha pulingizni shilib olishadi. Bermayman desangiz iloji yo‘q, qator bo‘lib turgandan keyin, bolangiz ularning qo‘lida bo‘lganidan keyin nima ham qilardingiz?..
Og‘ir operatsiyalar paytida jarrohlarning kuni tug‘adi. Avval kelishib, beradiganingizni berib qo‘ymasangiz, operatsiyangiz ham cho‘ziladi, sog‘-salomat chiqishga ham kafolat yo‘q.
Eng alam qilarlisi, ko‘pchiligi o‘z kasbining sirlarini bilmaydi, tavakkaliga dori yozib beraveradi. Sizning salomatligingiz ikkinchi darajali.
Shifokor nuqtai nazari
Agar hayotimni qayta boshlash imkoniyati bo‘lganida, shu kasbni tanlamasdim! Mutlaqo jiddiy aytyapman. To‘g‘ri, ko‘cha tozalash, paxta terish, yagana qilishga ochiqdan-ochiq majburlashlaridan qutuldik. Ammo haliyam byudjyetning pulini bekordan-bekorga yeb yotibsan, degan minnatli gaplardan xalos bo‘lganimiz yo‘q. O‘sha byudjyet bizga maosh uchun ajratayotgan pulning o‘zi kulgili. Xo‘p, aytaylik men pora olmayman va halol ishlayman. 1,3-1,5 million so‘m oylik olaman. Xo‘sh, bu pulga oilamni, o‘sib kelayotgan uch bolamni boqishim mumkinmi? Lekin shugina maoshning ham osmon qadar javobgarligi bor — bemor uchun siz shifokorsiz, oylikni olyapsizmi, davlat sizni o‘qitganmi, vazifangizni bajarishingiz shart! Balki siz kontrakt to‘lab, o‘z pulingizga o‘qigandirsiz, maoshingiz tirikchilikka yetmas, lekin buning kimga qizig‘i bor?
