Bugun, 11 avgust kuni «Paxtakor» fojiasiga roppa-rosa 40 yil to‘ldi. Shu munosabat bilan Tribuna.uz o‘zbek futbolining tirik afsonasi, o‘sha halokatdan baxtli voqelik sabab omon qolgan To‘lagan Isoqov bilan intervyu tashkil qildi.
Shu yil aprelda 70 yoshini qarshi olgan To‘lagan ota bu sana arafasidagi tadbirlardan arang vaqt topib, suhbatga rozilik berdi. 9 nevaraning bobosi O‘FA qoshidagi Faxriylar kengashi raisi o‘rinbosari sifatida hamon futbol ichida. Shu bois ham 11 avgust sanasidagi tadbirlar tashkilotchiligi bilan bog‘liq masalalarga bevosita mas'ul. Suhbatimiz ana shu Faxriylar kengashining ish faoliyatidan boshlanib, so‘ng To‘lagan otaning «Paxtakor»da o‘ynagan yillariga ko‘chdi.
«Men «Paxtakor»ning uchta avlodini ko‘rdim. Birinchi avlod – men kelganimda Pshenichnikov, Krasnitskiy, Abduraimov, Rahmatullayev kabi ulug‘ futbolchilar bor edi. Keyingisi - Ibrohimov, Varyuxin... Undan keyingi, oxirgi avlod deymiz, o‘sha – 17 yigit, o‘zimizdan chiqqan futbolchilar.
Avvalgi va hozirgi futbolni solishtirganda, nega avvallari 60 ming kishi futbol ko‘rishga tushgan-u, hozir 5 mingta ham kirmayapti, degan savollar tug‘iladi. Chunki biz o‘sha paytda futbol uchun futbol o‘ynardik, pul uchun o‘ynamasdik. «Paxtakor» tarkibida tushishning o‘zi bo‘lmasdi. 17 yoshimda komandaga kelganimda qanaqa hujumchilar bo‘lgan «Paxtakor»da – Krasnitskiy, Abduraimov, Bektashev, Belkumov, Ibragimov... O‘sha asosiy sostavdan o‘rin olish uchun nima qilishim kerak edi? Intilib, ularning bittasining o‘rnini olib qo‘yishim kerak edi. Haqiqatda bir yilning ichida o‘z harakatlarim bilan asosiy sostavga tushganman», - deydi u.
Suhbatning bevosita «Paxtakor» halokatiga doir qismida oradan 40 yil o‘tgan bo‘lsa-da xotiralar kechagidek, bu xotiralar bilan bog‘liq iztirob ham hali hamon unutilmaganiga yana bir bor amin bo‘ldik.
«Ular bilan kamida 7-8 yil o‘ynadim. Xuddi aka-ukadek bo‘lib qolgandik. O‘sha bolalar nimani ko‘rishdi? Boshqa shaharlarga borardik: gostinitsa, ovqatlanish, o‘yin, samolyot... Bir kunga uyga qaytib kelib, yana ketding... Hayotda shuni ko‘rishdi.
Orzulari ko‘p edi-ku ularning ham? Nega o‘shandan keyin futbolni tashlab yuborganman? Sharof Rashidov uch marta chaqirgan: «O‘g‘lim, o‘ynaysan yana», deb uch marta aytgan. «Yo‘q, men o‘ynay olmayman boshqa...» O‘sha bazaga boraman, yotaman, ko‘zimga faqat o‘shalar ko‘rinadi... Ular yo‘q. Ertalab turaman – boshqa jamoa.
Iltimos qilishganida ham, «Men boshqa futbol o‘ynay olmayman, buni ko‘tara olmayman», deb futbolni tashlaganman.
