Yaqinda «Liverpul»ning sobiq futbolchisi Jyeymi Karrager o‘zi o‘ynagan o‘n besh yil oldingi davr, o‘sha avlod haqida hikoya qilar ekan, eski futbolchilar ancha insoniyroq, ijtimoiyroq ekanini tilga olgandi va bugungi yoshlarni hayotdan uzilib qolganlikda ayblagandi. Lekin aynan 22 yoshli Markus Reshford bilan bog‘liq so‘nggi voqealar uning fikrini o‘zgartirdi, Karrager bu haqida ta'kidlab, uzr so‘radi hatto. 

Gap shundaki, Angliyada kam ta'minlangan oilalarning 1,3 millionga yaqin farzandlari maktabda bepul ovqat bilan ta'minlanardi. Oilaning yillik daromadi soliq va boshqa imtiyozlardan tashqari, 7400 funtga yetib bormasa, ushbu oila farzandi u imtiyozdan foydalanish huquqiga ega. Mart oyida maktablar yopilgach, nochor bolalarga 15 funtlik vaucherlar tekin tarqatila boshlandi va supermarketlarda bu vaucherga kerakli oziq-ovqat sotib olish mumkin bo‘lardi. Yozgi ta'til boshlangach esa, bu sxema ham bekor bo‘ldi va Food Foundation hisob-kitoblariga qaraganda yana 200 ming bola bepul ovqatsiz qoldi.

Markus ungacha ham bu vaziyatga e'tiborini qaratgan va ijtimoiy tarmoqlar orqali barchani jalb etib, 20 million funtlik vaucherlar yig‘ishga muvaffaq bo‘lgan, bepul ovqatsiz qolgan bolalarga yordam bergandi. Endi esa, futbolchi shunday qildiki, butun Angliya yuzini ushbu muammoga burishga majbur bo‘ldi. Dushanba kuni u Britaniya parlamentiga ochiq xat yozdi. 

«Biz tvitterda birinchi va ikkinchi o‘rindamiz», - deb yozdi Reshford seshanba kungi mashg‘ulotga ketish oldidan - «bu chaqiriq davom etishi uchun yordamlaringga muxtojman».

Reshford bu vaziyatning siyosatga aloqasi yo‘qligini, parlamentdagilarni bir-biri bilan raqobatni yig‘ishtirib, xuddi klub futbolchilari terma jamoa yig‘inlarida bir libosni kiygani singari, birlashishga chaqirdi:

«Tushuning, atrofimdagilarning mehribonligi va saxiyligi bo‘lmaganda, siz ko‘rib turgan Markus Reshford ham bo‘lmasdi - 22 yoshli, qora tanli, o‘ziga yarasha omadli, sevgan kasbi bilan shug‘ullanayotgan yigit.

Mening o‘tmishim Angliyadagi juda ko‘p oilalarga tanish. Onam to‘liq stavkada ishlar, minimal maosh olar, stolimizda yegulik bo‘lishi uchun shunga majbur edi. Lekin bu ham yetarli bo‘lmasdi. Tizim shundayki, kattalar har qancha mehnat qilmasin, muvaffaqiyat qozonish imkonsiz. Biz butun oilamiz bilan klubdagi nonushtalar, maktabdagi bepul ovqat, qo‘shnilar va murabbiylarning mehribonliklariga muhtoj bo‘lib qolaverardik. Atrofimizdagi barcha tekin oshxonalar bizga tanish, hatto har yili bayram dasturxoniga bepul yegulik olish uchun Shimoliy Murga borib ham kelardik.

Endi o‘ylang,