Navro‘z bayramida berilgan ta'tildan foydalanib, Qashqadaryoning ajib qishloqlaridan biri – G‘yelonga borishga qaror qildik. Esingizda bo‘lsa, O‘zbekistonning eng baland nuqtasi hisoblanuvchi Hazrati Sulton cho‘qqisiga sayohat davomida bu qishloqqa ham to‘xtalib o‘tgandik. Bu gal tog‘lar orasidagi ajoyib qishloq haqida alohida ko‘rsatuv qilishga qaror qildik, chunki u yerning tabiati haqida uzoq gapirish mumkin.

Safarimiz Shahrisabzdan boshlandi. G‘yelonlik haydovchi hamrohimiz bizni aynan Shahrisabzda kutib oldi. Manzilimiz shahardan 3 soatlik yo‘lda joylashgandi. Hisorak suv omboriga ko‘tarilib, tog‘lar orasiga kira boshlar ekanmiz, tashqi dunyodan uzilib, tabiat bilan yolg‘iz qoldik: aloqa yo‘qoldi, telefonlar faqat kamera vazifasini bajara boshladi. Albatta, bunday go‘zallikni hech narsaga chalg‘imay tomosha qilish yoqimli, lekin ko‘rganlarimizni sizga ham ilinmasak, to‘g‘ri bo‘lmasdi.

Darvoqe, suv omborida suv hali ancha kam va uni to‘ldiradigan daryo o‘zani yozdagidan ancha pasaygandi. Chunki hozir suv omboriga faqat yomg‘ir va sellarning suvi borib quyilmoqda. Yozda qorlar eriy boshlagach, suv ko‘payib, zilollashadi va Hisorak ko‘m-ko‘k tusga kiradi. Daryo hali to‘lmagani bahonasida uning ichiga kirib, o‘zanning salobatini his qildik. Undagi toshlar shunchalik chiroyliki, shaharda qurilish qiluvchilar ularni olib keta olmasligidan xursand bo‘ldik. Axir buncha masofadan tosh olib ketish ularga ham qimmatga tushadi.

Suv omboridan tog‘lar orasiga kirib borar ekanmiz, qishloqlar asta-sekin ko‘zdan uzoqlasha boshladi. Uylar tugagan joyda hayot ham tugadi, qolganiga odamlar yashamaydi, tog‘lar faqat jonivorlarga qolgan bo‘lsa kerak, deb o‘ylaydi bilmaganlar. Lekin Qashqadaryoning azim tog‘lari bag‘rida biz ko‘zlab borayotlan ajoyib qishloqlar bor. Borgan kunimiz rosa yomg‘ir yog‘di, yo‘lda yurish ham shunga yarasha qiyin bo‘ldi. Tog‘ga chiqqan sari tuman ko‘payib, kamera ham atrofni yaxshi suratga tushira olmadi.