Nigora Adizova, “Sukut saqlama” (Nemolchi.uz) loyihasi mutaxassisi:

— Loyihamizga besh yil ichida besh mingdan ortiq anonim murojaatlar yo‘llangan. Bizda er-xotin muammosiga bu uyda hal qilinadigan masala deb qaraladi. Ayollar zo‘ravonlikka uchraganda kimga yoki qayerga murojaat qilishni bilishmaydi. Uchastka noziriga borsa, u erkak kishi va bu vaziyatga aralashmaslikni ma’qul ko‘radi. Nozir uni himoya qilmagandan keyin ayol boshqalarga murojaat qilishi befoyda deb o‘ylaydi.

Birinchi navbatda uchastka nozirlari, xotin-qizlar bilan ishlaydigan nozirlarning ishlash tizimini o‘zgartirishimiz kerak.

Bizda xotin-qizlarni zo‘ravonlikdan himoya qilish mexanizmi yo‘q. Kaltaklangan, qochishga joy, najot izlayotgan ayol “102”ga murojaat qilganda uning uy manzili, shaxsi haqida ma’lumotlar so‘raladi. Murojaatchining kimligi qanday ahamiyatga ega bu yerda? Manzilni aniqlash tizimi orqali murojaat yo‘llangan joyni aniqlash mumkin-ku!

Eng yomoni bu holatlar maishiy nizo deb niqoblanyapti. Bu maishiy nizo emas, chunki odam o‘ldirish, qotillikka yetaklayapti.

Lola Saidova, yuridik fanlari doktori, professor, xalqaro ekspert:

— Himoya orderlarida katta kamchiliklar bor. Order berilgan taqdirdayam, baribir ayol jabr ko‘ryapti: hech bo‘lmaganda atrofdagilar, jamoatchilik uni ayblab chiqadi. Fransiya tajribasida himoya orderi berilganda ayol uyda qoladi, erkak majburan uydan chiqariladi va ruhiy kasalliklar shifoxonasiga yotqiziladi. Zo‘ravonlik qilgan odamning psixikasi joyida emas deb hisoblanadi, chunki ruhan sog‘lom odamda zo‘ravonlikka moyillik bo‘lmaydi. Jarima bilan birga, u bilan ishlash bo‘yicha barcha xarajatlar ham erkakdan undiriladi.

Zo‘ravonlikning har bir yo‘nalishiga alohida javobgarlik belgilash kerak. Sud statistikasi yuritilishi, jamoatchilik nazorati o‘rnatilishi kerak.

300 nafar ayol inspektorlarni o‘qitdik, lekin 17,5 mln aholisi ayol bo‘lgan mamlakatda bu juda kam son. Respublikamizda 217ta reabilitatsiya markazlari bor edi. Afsuski, nima uchundir ularni kamaytirib, 29 taga tushirdik, nega? Bu bilan go‘yoki bizda hammasi yaxshi ekanini, reabilitatsiya markazlariga ehtiyoj kamligini ko‘rsatmoqchi bo‘lyapmizmi?