Bir necha ming yillik o‘tmishiga ega Rim shahri bugungi kunda ham tarixiy qiyofasini saqlab qolgan, zamonaviy osmono‘par binolardan xoli bo‘lgan dunyodagi kamdan kam poytaxt shaharlardan biri. Tarixiy binolar orasida qolib ketgan tor ko‘chalar avtomobillar uchun kengaytirilmagan. Aksincha, shahar va shaharliklar shu holatida ham avtomobillarga to‘la zamonaviy dunyoga moslashtirilgan va moslashishgan.
Yo‘llar shu qadar ensizligiga qaramasdan, har bir ko‘chada avtoturargohlar bor, tirbandliklar esa deyarli ko‘zga tashlanmaydi. Xo‘sh, Rim bunga qanday erishgan? Biz zamonaviy dunyoda faqat avtomobillar uchun qurilgan keng yo‘lli shaharlarimizda ham yo‘l talashib yurgan bir paytda, “o‘tmishdan qolgan tor ko‘chali shahar” buning qanday uddasidan chiqyapti?
Birma-bir sanaymiz:
Birinchidan, ko‘chalar tor bo‘lsa-da, chorrahalari juda ko‘p. Bu yo‘l bo‘lmasa, boshqa bir necha tanlovlar bilan manzilga yetib olaverasiz. Bu esa tirbandliklarga anchagina yechim bo‘ladi.
Ikkinchidan, odamlar faqat zarur hollardagina mashinadan foydalanishadi. Yaqin 3-4 kmli ishlariga esa piyoda yoki velosipedda ham qatnayverishadi. To‘g‘ri-da, mashinada o‘tir, ishda o‘tir, uyda esa oyoq uzat – harakatsizlikdan orttiriladigan ortiqcha vazn va kasalliklar kimga ham kerak?
Uchinchidan, davlat avtomobillar, velosiped, mototsikllar uchun turargohlar masalasini hal qilib qo‘ygan. Deyarli barcha ko‘chalarda ulovlar to‘xtash joylari tashkil qilingan. Faqat minnatli. Ya’ni joy kerakmi, marhamat, pulini to‘lab qo‘ying.
Narxlarga to‘xtalsak, bitta joy uchun har soatlik to‘lov – 1 yevro. Shuningdek, imtiyozli narxlar ham belgilangan. Masalan:
- 15 daqiqa uchun 20 sent;
- 8 soatli muntazam foydalanganlik uchun 4 yevro;
- 1 oylik avtoturargoh narxi esa 70 yevro.
