— Bolaligim ertaklardagidek ötgan deyolmayman. Baxtim tökis bölgan, deyişdan ham yiroqman. Ayta oladiganim — onam bor edi. Dardkaşim bor edi. Himoyaçim — ukam bor edi. Ularning borligi özi bir baxt ekanligini tuşunib yetyapman, — deya öz hikoyasini boşladi Madina (ism özgartirilgan).

Yoşligimda onamga juda rahmim kelardi. Tunni tun, kunni kun demay işlar edi. Otamning nima iş qilişlarini hatto bilmasdim. Bilganim — uzoq vaqt yöq bölib ketardi. Oddiy qilib aytganda, biz otamni juda kam körardik.

Onam bozorda piyoz sotardi. Barmoqlarining atroflari qorayib ketardi. Yiğlab-yiğlab tirnoqlarini olib qöyardim. Yiğlaganimni bildirmaslik uçun boşimni egib olardim. Öşa damlarda otamni yomon körib ketardim, onamga şunaqangi içim açişardiki, buni ta’riflab berolmayman. Topgan pullaridan kvartira haqini tölar, bizlarni kiyintirar, yedirib-içirar edi.

Oğir mehnatdan, otamning sitamlaridan ham men buni keyinçalik bilganman, onam juda ezilib, qarib ketgandi. 7 akasi va 3 opa-singillari bor edi. Toğalarim öziga töq, badavlat odamlar edi. Bizlarni boqiş, rözğor tebratişdan qiynalib qolgan vaqtlari oyimga savol berdim:

— Nega toğamlar boy-badavlat, nega bizga yordam bermaydi, nega xolalarim kelişmaydi?

Şunda onajonim:

— Qizim bu dunyo — bir kam dunyo, — dedilar. — Katta bölsang tuşunasan.

— Otam nega kam keladilar?

— Ularning işlari köp.

— Nega bizga pul bermaydi?

— Adajoning savob qiliş uçun ketgan.

Şu tariqa kunimiz ötardi...

Biz katta böldik, ukam onamning yoniga tuşdi. Yordam beriş uçun bozorda yuk tuşirar, tarvuz sotar edi. Akam esa unçalik yordam bermasdi. Otam haqida hali ham köp narsa bilmasdim. Çunki onam otamni judayam kuçli himoya qilardilar. Bizlarga heç yomonlamas, urişib qolsalar ham bildirmas edilar.

Kunlarning birida otam yana keldi. Onam heç nima bilmagandek kutib oldilar.

Men «dada, qayerda yurasiz, nega bizdan xabar olmaysiz, heç narsa olib kelmaysiz?» — deb söradim.

Şunda onam yuzimga bir şapaloq tuşirib, «otang bilan bu ohangda gaplaşma, senga bu huquqni heç kim bermadi», dedilar.