Мана, бир неча кундирки, оғир мусибатдан ўзбек халқи ўзига кела олаётгани йўқ. Бундай жудоликни нафақат халқимиз, балки дунё ҳамжамияти ҳис этяпти. Яқин ўтмишда Ўзбекистон дея аталгувчи қадди букилган, шаъни таҳқирланган муқаддас заминни қайта оёққа тургазган, тургазганда ҳам сарбаланд мақомда, ўзлиги, эътиқоди, жасоратини тараннум этган миллат халоскори Рафиқи аълога йўл олди. Эътироф этилганидек, Ислом Каримов қайси лавозимда, қайси вазифада фаоляит олиб бормасин доимо ватан тақдири, юрт қайғуси билан яшади. Юртдошларимиз 25 йиллик ҳаёти давомида барча эришган ютуқлари, саодатли онларини бевосита у кишининг номи билан боғлайди. Бир оқил раҳбар бўлса шу инсончалик бўлар... Ўтган асрнинг 80 йилларига келиб, ҳар томонлама қолоқ мамлакатга айланган, бир ёқламали тизимга асосланган иқтисодий ночор аҳволга келиб қолган давлатни тарихан қисқа давр ичида тенглар ичра тенг юртга айлантириб, барқарор ўсиш суръатларига эриштириш учун қанча заҳматлар, қанчадан-қанча матонат, чидам, сабр, бардош керак бўларкин...Зеро, бундай даражаларга бирдан эришиб қолганимиз йўқ. Азизлар, бугун кўзларда ёш билан назар ташлайлик юртимиз қудратига: қайси соҳа, қайсиб бир тармоқ, йўналиш ривож топмай қолиб кетди? Ҳеч қайси! Аллоҳ таоло юрт эгасининг тинимсиз ҳаракатлари, шижоатлари эвазига унинг йўлини очиши билан диёрга Ўз раҳматлари, баракотларини ёғдирди. Неъматлар кетидан неъматлар кела бошлади.
Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам: “Инсон вафот этгач амаллари тўхтайди. Фақат унга уч нарсадан савоб етиб туради: садақаи жория (савоби давомли яхши иш), фойдали илм, унинг ҳақига дуо қилувчи солиҳ фарзанд”, дея марҳамат қилган муборак ҳадисларини яхши биламиз. Юртбошимизнинг бевосита ташаббуслари билан халқимиз учун бунёд этилган минглаб иншоотларни таърифлаш шарт эмас.
Тошкент шаҳрининг бетакрор меъморий мўжизаси бўлиб барпо этилган “Минор” масжиди очилишидаги у кишинигнг сўзлари ҳамон қулоғимиз остида жаранглайди: “
