Венесуэлада кечаётган намойишлар, юзага келган қўш ҳокимият, халқаро ҳамжамиятнинг норозилиги шу пайтгача бу давлатни бошқариб келган президент Николас Мадурони қийин аҳволга солиб қўйди. Борган сари унинг тарафдорлари камайиб бормоқда, ҳимоя қилиши лозим бўлган ҳарбийлар орасидан ҳам мухолифлар чиқмоқда. Етакчи сиёсатчилар Мадуронинг яқин вақт ичида ҳокимиятдан четлаштирилиши ёки мамлакатни тарк этиши мумкинлигини тахмин қилишяпти.
АҚШнинг Венесуэла бўйича махсус вакили Эллиот Абрамс ҳам Мадурога Россиядаги дўстлари ёнига жўнаб кетишни таклиф қилди.
Айтиш жоизки, Николас Мадуро шундай йўл тутадиган бўлса, ўз юртидан қочиб кетган ягона президент бўлмайди.
Давлат раҳбарларининг имкониятлари жуда катта. Аммо улар орасида ҳам жуда мураккаб вазиятларга тушиб қолганлари талайгина. Тарих ўз юртидан қочиб кетишга мажбур бўлган президентларга аввал ҳам гувоҳ бўлган.
Фульхенсио Батиста (Куба) – 01.01.1959 йил
Батиста 1940 йилда Куба президентлигига киришди. Аммо халқ кўмаги ва сайловлар ёрдамида эмас, давлат тўнтариши орқали ҳокимиятни эгаллади. У ҳукмронлик қилган йилларда норозилар шафқатсиз жазоланди, бир неча етакчи сиёсатчилар ўлдирилди ёки бедарак йўқолди. Фидель Кастро ва Эрнесто Че Гевара бошлиқ инқилобчилар пойтахт Ҳаванага кириб келишганида Батиста аввалига Доминиканага яширинди, кейинчалик Португалияга қочиб кетди.
У қолган умрини испан курортларида роҳат-фароғатда ўтказади ва 1973 йили Марбельяда юрак хуружидан вафот этади.
Муҳаммад Ризо Паҳлавий (Эрон) — 11.02.1979
Фото: Toronto Star
Эроннинг охирги шоҳи 1979 йилда бу давлатдаги Ислом инқилоби натижасида тахтдан ағдарилди. У топган-тутганини кўтариб, мамлакатни тарк этди. Кейинчалик Қоҳирада вафот этди.
Бокасса Жан-Бедель (МАР) – 20.09.1979
