«Мен 33 йил аввал «Doctor D» клиникасини ташкил этган ва шу ерда шунча йилдан буён раҳбарлик қилаётган фуқароман, яъни хусусий клиника асосчиси ва раҳбариман.
Куни кеча ҳамма хусусий клиникалар раҳбарларини йиғиб «Қайси хусусий клиника Соғлиқни сақлаш вазирлиги билан шартнома тузмасдан Covid-19 беморларни даволаган бўлса ва у жараёнда стандартларга риоя қилмаган бўлса», лицензияларини суд орқали тўхтатиш тўғрисида огоҳлантирилган.
Клиникамиз шароити тўғри келмагани учун биз Covid-19’га чалинган беморларни даволамадик, лекин зудлик билан ҳамма хоналарга кислородли концентратор ўтказдик ва сунъий нафас олиш аппаратларини шайлаб қўйдик. Беморларни даволашга жой етмай, ходимларимиз касал бўлиб танг ҳолатда қолинса, ўзимизнинг ишчиларга, яқинларимизга ёрдам беришимиз зарур деган мақсадда тайёргарлик кўриб қўйдик.
Орадан икки ойлар ўтгач, шунақа вазият бошланди. Кунига юзлаб қўнғироқлар бўла бошлади, «Тез ёрдам» келмаяпти, оғир беморларни ҳеч қаерга қабул қилишмаяпти, ёрдам беринг» деган гаплар бўлди. Бундай ҳолда нафақат биз, балки кўплаб бошқа клиникалар ҳам беморларни қабул қила бошлади. Докторлар ҳам одам, лекин улар ўз ҳаётларини хавф остига қўйиб қарашди. Уларда тажриба йўқ. Қўлида қўлланмаси йўқ, инглиз тилини билмайди, лекин ёрдам беришга ҳаракат қилишди, шу орада орамиздан бир неча докторлар вафот этди. Нега ўша пайтда буларга стандартлар етказилиб берилмади? Нега шароит оғирлашганда клиникалар фаолияти мувофиқлаштирилмади? Ҳамма беморлар уйларида оғир аҳволда қолганда ТВ орқали ҳам беморларни координация қилса бўлар эди-ку?
Вирус юқтирганлар таниш доктор ёки таниш ҳамширасини уйига чақириб ҳар хил керак-керакмас дорилар билан даволанишга мажбур бўлди. Чунки «Тез ёрдам» келмади, тақдим этилган телефон рақамлари жавоб бермади. Ўлим тўшагида ётган беморларни кўтариб хусусий клиникаларга олиб келишди. Ҳеч ким ёрдам қилмагани учун клиникалар беморларга қарашга, ётқизишга мажбур бўлди. Бизнинг клиникага ҳам «отам ўляпти, онам ўляпти, ёрдам беринг, доктор» деб ялиниб-ёлвориб ўнлаб беморларни олиб келишди. Биз «шароитимиз йўқ, клиникада ҳомиладор аёллар бор» деб уларни қабул қилмадик, халқдан маломатларга қолдик.
Диагностика учун алоҳида кўчадан кирадиган қилиб махсус хоналар ташкил қилинди, 24 соатда касалликни аниқлашга ҳаракат қилдик, «Тез ёрдам» машинаси орқали фақат беморларга ёрдам бера олдик, холос. Мамлакатда бундай ҳолат юз берганда ҳамма қўлидан келган ёрдамни бериши керак эмасми? Врачларимиз онлайн консультация бериб, беморларни уйдан кузатиб турди. Нафас етишмовчилиги иккинчи даражага етган беморларни ҳам ётқиза олмадик. Кислород берадиган мобил қурилмаларни текин етказиб, вақтинча қўллаш учун беморларга бериб турдик. Шу вақтларда мутахассислар томонидан ҳам кўп нотўғри маслаҳатлар (масалан, «Плаквенил» қабули бўйича) берилди.
