«Болаларим «меҳрибонлик уйида яхшироқ яшардик», дейишади...» – бутун умри қора меҳнатда ўтган она ҳикояси

Ҳаёт ҳаммани ҳар хил синайди. Кимнидир бойлик, кимнидир амал, кимнидир ночорлик билан. Бугун бизга тақдирини гапириб берган Гулистон Раҳимова мардикорлик билан кун кўради. Икки қизи ва икки набирасининг таъминоти ҳам ижарада яшаётган, бутун умри қора меҳнатда ўтган шу аёлнинг гарданида. У ҳаёт зарбаларига сабр қилиб, қаддини букмай фарзандлари учун ёниб яшаяпти. Ёруғ кунлар келишидан эса умиди катта...

Гулистон Раҳимова асли самарқандлик, унинг икки нафар қизи бор. Турмушидан ажрашган. Икки қиз ва икки неварани боқиш унинг гарданида. Иш қидириб Тошкент шаҳрига келган, 10 йилдан бери бу ерда мардикор бўлиб ишлайди.

«На ота, на она меҳрини кўрдим...»

«Биз оилада икки қиз: опам ва мен эдик. Онам қозоғистонлик, отам эса самарқандлик бўлган. Опам иккимиз Қозоғистонда туғилганмиз. Отам оилада кенжа фарзанд эди. Оиламиз Самарқандга қайтгач, ота-онам иккаласи пахта заводида ишлашган. Бир сабаб билан иккаласи келишмай қолиб, онам опам ва мени Қозоғистонга олиб кетмоқчи бўлди. Дадам бунга йўл қўймай, иккаламизни олиб қолди. Агар ўшанда олиб кетиб, бирор жойга ташлаб кетганида, ўлиб кетганимизда, ҳозиргичалик қийналмасмидик деб ўйлаб қоламан.

Болалигимда на оталик, на оналик меҳрини кўрмай ўсдим. Отам бизни олиб қолганидан сўнг, меҳр бермай тарбиялади. Шу сабаблими турмушга чиққунимча эркакларни ёқтирмаганман. Онам Қозоғистонга қайтиб кетганидан кейин биз отам билан яшадик. Бироз муддат ўтгач, отам уйланди, ўгай она қўлида тарбияландик.

Болалигимизданоқ қаттиқ меҳнат қилиб ўсдик. Опам билан далага чиқиб ўт, буғдой ўриб келардик, ўтин ташиб олиб келардик. Совуқ бўлишига қарамасдан кечаси ҳам қуриган дарахтларни аравага ортиб, енгилини эса қўлда кўтариб келардик. Оёғимиздан совуқ ўтиб кетарди, калиш, пайпоғимиз йиртилган бўларди. Кийишга тузук пайпоқ тополмагач, оёғимизга латта ўраб олардик. Тузук кийинолмаганмиз. Нонни қулоғимизга ўлчаб берарди ўгай онам».

«Турмушга чиқсам, ҳаётим ўзгаришидан умидвор эдим»

Турмушга чиқсам, ҳаётим ўнгланиб кетса керак, деб ўйлаганман. Одамларга ўхшаб, тинчгина, бахтли яшашни истаб, 16 ёшимда турмушга чиққанман. Бўлажак турмуш ўртоғимни яхши танимасдим. Совчи келди ва мен рози бўлдим. Кўрпа-тўшак қилмай, 3-4 та кийим қилиб, мени узатворишди. Эрим ичиб келиб, урарди. У оилада кенжа фарзанд эди, бир жойда ишламасди, уларнинг оиласи биздан кўра анча тўқ эди. Энг кичик ўғил бўлгани учун ҳам қайнонам ўғлини эрка тарбиялаган.

Эрим тинмасдан ичарди. 8 ойлик ҳомилам билан мени урган, мазам қочиб қолган. Қайнакам зудлик билан шифохонага олиб борган. Шифокорларнинг айтишича, боламнинг бош мияси лат еган экан. Ўша кунги калтак қизимда ўз асоратини қолдирган: тез жаҳли чиқади, асабий бўлиб қолган. 

Эрим аёлларни уйимизгача олиб келган. Ўша пайти жуда ёш эдим, бирга ишлайдиган ҳамкасбим, деб алдаб таништирса, ишониб кетаверганман. Мени алдаётганини тушуниб етгач, ажрашишга қарор қилганман. Кичик қизим бир ёшга тўлмасидан ажрашиб кетдим. Бунга ҳам 16 йиллар бўляпти. Ажрашгач, болаларим учун алимент пули ололмадим, кўп жойларга мурожаат қилдим, аммо натижа бўлмади.

Ажрашгач, ота уйимга бордим, бироз муддат яшадим. Кейин аммаларим қайта турмушга чиқ, деб қўйишмади. Сўнг иккинчи марта оила қурдим. Бу сафар ҳам бўлажак турмуш ўртоғим кимлигини суриштирмай, қариндошларимга ишониб, турмушга чиқдим. Биз атиги 4 ой яшадик. Қизларингни болалар уйига бергин, деб шарт қўйди. Айтганини қилдим... Вақт ўтгач, у ҳам хиёнаткор бўлиб чиқди, мендан ҳам олдин турмушлари бор экан. Биз шаръий никоҳ қургандик. Келишмовчилик ва юқоридаги сабаблар туфайли ажрашдим».

«Қизларим болалар уйида яхшироқ яшаган...»

«Иккинчи турмушимдан ҳам ажрашгач, иш қидириб, Қозоғистонга бордим. У ерда пахта тердим. Бу вақтда болаларим меҳрибонлик уйида эди. Пул топиб, уй-жой қилиб уларни меҳрибонлик уйидан олиб кетишни режалаштириб юргандим. Аммо ота ёки онаси тирик болалар меҳрибонлик уйида қолиши мумкин бўлмаганлиги учун у ердан қўнғироқ қилиб, болаларни олиб кетишни талаб қилишди.

Ўзбекистонга қайтиб, уларни меҳрибонлик уйидан олиб келдим. Сўнг вақт ўтгач, қизларим мендан хафа бўлишди: «Бизни ўша ерда ташлаб кетганингизда, ўқишга имконимиз бўларди, бунчалик қийналмасдик», дейишди. Шу вақтда ич-ичимдан сиқилардим, болаларимга айтган нарсасини олиб беролмай, улар хоҳлагандек шароит яратиб беролмагай ўксинардим».

Гулистон опанинг тўнғич қизи 18 ёшида турмушга чиққан, икки нафар фарзанди бор. Оилавий келишмовчилик туфайли қизи фарзандлари билан қайтиб келган. Табиийки, икки қиз ва икки неварани боқиш онанинг зиммасида.

«Ишга чиққан аёлларни нотўғри йўлдан ҳам юради, деб ўйлашади»

«Бир куни дугонам билан бир уйни тозалашга бордик. Мендан ёши кичик, сурхондарёлик йигит эди. 3 хонали уй экан. Дугонам билан уйни йиғиштираётганимда у йигит эшикни қулфлаб қўйди. Нимадир бўлишини дарров сездим, бир амаллаб уйдан қочиб чиқдим. Дугонам ичкарида қолиб кетди. Ташқарига чиқсам, бир эр-хотин ўтиб кетаётган экан. Уларга вазиятни тушунтирдим. Иккаласи бориб, дугонамни қутқариб олди. Ўшанда дугонамни зўрламоқчи бўлган йигит бизга «Ўзинг хоҳлаб келдинг, яна нимага ноз қиласан», деб ўдағайлади. Биз жудаям хафа бўлдик. Шунда бизни қутқарган одам «Нотўғри йўлдан юрмоқчи бўлса, индамай ишини қилиб юрган бўларди», деди. Кўпчилик бизни енгилтак, деб ўйлайди, ҳатто милиция ҳам. Биз ҳам инсонмиз, фарзандларимизни ҳалол луқма билан боқиш ниятидамиз. Бу ҳаётимдан кўра нариги ҳаётимни кўпроқ ўйлайман. Ҳар куни ўлимимни бўйнимга оламан...».

Муҳаббат Маъмирова, Kun.uz мухбири
Тасвирчи ва монтаж устаси – Мирвоҳид Мирраҳимов.