Улар шунингдек, Ўзбекистон кадрлар сиёсатидаги муаммолар нимадан иборатлиги борасида ҳам таҳлилий фикрларини билдириб ўтди.
Иқтисодчи Абдулла Абдуқодировнинг таъкидлашича, Ўзбекистондаги ҳозирги шароитни ўзгартириш учун чет элдан келган ҳар бир мутахассиснинг бераётган таклифига эътиборни кучайтириш керак.
“Бунинг бир неча йўллари бор. Биринчидан, унинг ёнига тажрибали, бошқарувда кучи бор, эски тизимни яхши биладиган бир инсонни қўйиш керак. У эски ва янги тизимни солиштириб, яхшироқ қарорлар қабул қилишга ёрдам беради.
Лекин олиб келинган кадр бу таклифни ўз вазирига эмас, жамоатчиликка олиб чиқиши керак. Энг ёмони ва ачинарлиси ҳозир четдан келган зўр-зўр кадрлар билан ишлайдиган одам йўқ. Уларнинг гапини эшитадиган одам йўқ.
Ўз тажрибамдан биламан, 1998 йилда чет элдан келган хорижий компанияни PR менежер сифатида ёллашган. Биринчи икки ойликда улар билан учрашишга вақт бўлмаган. Айб менда бўлган. Икки ой давомида улар шунчаки юрган. Таклифлар билан чиқяпти, эшитадиган одам йўқ.
Бир куни компания раҳбари жаҳл билан қаттиқ-қаттиқ, нафсониятимга тегадиган гапларни гапирди. Лекин кейин ўзимга айтдим, гапи тўғри-ку. Улар келди, биз унга пул тўлаяпмиз, лекин гапини эшитмаяпмиз. Шунинг учун ғуруримни босдим-да, унинг гапини эшитдим. Ишонасизми, у менга қандай зўр ғояларни берди. Яъни мен қилаётган ишимга ўзгаларнинг кўзи билан қараб кўрдим ва жуда жиркандим. Айнан ўша нуқтайи назар туфайли фаолиятимга жуда катта ўзгаришлар киритдим.
Саволингизга жавоб шу: уларнинг ёнига тажрибали бир адибни қўйиб, уларнинг фикрини кенгроқ муҳокамага олиб чиқиш йўлларини излаш керак.
Иккинчидан, юқори элита ҳам бундай дебатларга тайёр бўлиши керак. Мен кўп вазирларни кўраман. Улар у селектордан бу селекторгача яшайди. Ходимлар билан учрашиб, уларни эшитиб, фикрларини жамлашга ҳам вақти йўқ. Фақат ҳисобот тайёрлаш билан овора бўлиб қоляпти”, — деди таҳлилчи.
У фикрлари давомида шунингдек, четдан чақирилган ватандошлар тажрибаси ва потенциали бугун бизнинг элитада қанчалик хоҳланяпти, дея берилган саволга ҳам жавоб қайтарди.
“Менимча, биринчи ҳокимиятда бу саволга тўғри жавоб топилганди. У пайтда вазирликлараро координация тизими бўларди. У ерда кўплаб “умидчилар” ҳам бўларди ва улар ўз фикрларини айта оларди. Афсуски, бу тажриба узоққа бормади, уч йилча давом этди ва тугади. Бу тажриба бор эди бизда.
