Мақсадлар етаклаган мусофирлик
Мени бу ерда Гуля дейишади. Асл исмим Гулчеҳра, фарғоналикман. 46 ёшдаман. Тақдир экан, турмушим бўлмади. Ўзбекистонда фарзандларим, икки ўғил ва бир қизим бор. Мана 13 йилдирки Россияда ризқимни териб юрибман.
2010 йилда бу давлатга келганимда олдимга кўпчилик инсонларникига ўхшаш қатор мақсадлар қўйгандим. Уй олиш, улғайиб бораётган фарзандларимга шароит яратиб бериш, уларни ўқитиш, ватан учун, жамият учун керакли инсонларга айлантириш...
Аммо буларнинг бари ҳали ширин орзу эди. Биринчи келишимдаёқ бошим тошга, тошга эмас, тошларга урилди. Совуқда жуда қийналдим, оёғимдаги оғриқ азоб бера бошлади. Шу пайтгача ҳам уч марта операция бўлганим панд берди. Сон суягим емирилиши туфайли узоқ даволангандим. Изғирин кунларда шиш пайдо бўлди ва оғриқ чидаб бўлмас даражага келди. Уйга қайтишга мажбур бўлдим.
Тошкентда қатор текширувлардан ўтганимдан кейин менга тўртинчи операция зарурлигини айтишди. Энг даҳшатлиси – бу сафар операцияни онкология шифохонасида қилиш зарурлигини билдиришди. Ўша пайтлар ҳаёт кўз ўнгимда тўхтаб қолди назаримда. Катта кўчага чиқиб олиб “ўлгим келмаяпти, Аллоҳим!” дея дод солиб йиғладим.
Шунча дард чексам-да, буни яқинларимга айта олмадим. Фойдаси йўқлигини билар эдим. Операцияни ўтказиб, сал оёққа туришим билан ҳаётга умидим ҳам қайтди. Ўзига таваккал қилиб, “нима бўлса пешонамдан кўрдим” дея яна Москва шаҳрига учиб кетдим. Бир дўконда сотувчилик қила бошладим. Ҳали тузук ишлаб улгурмасимдан навбатдаги синовга дуч келдим – ишлаш учун ҳужжатларим йўқлиги сабабли суд қилишди.
Судда чиндан хўрлигим келиб, ўпкам тўлиб йиғладим. Депорт қилмасликларини, ишлашим кераклигини, уй олишим зарурлигини, болаларим ёш эканини айтиб, суд залида кўз ёш тўкдим. Натижани айтсам, кўпчилик ишонмайди, чунки бундай пайтда суд одатда мамлакатдан бадарға қилиш ҳақида қарор чиқаради. Бироқ судья менинг ҳолатимни тушунди ва 2500 рубль жарима билан чиқариб юборди.
Қурилишдаги ишлар
Депортация қилинмаган бўлсам-да, бирор ҳужжатсиз эдим, ҳеч ким ишга ҳам олмасди. Иложсизликдан қурилишда ошпазликка рози бўлдим. Тожикистонлик 16 нафар ўзбек йигитлари ишлашарди, мен уларга егулик тайёрлардим, кирларини ювардим, хоналарини тозалардим ва бўш вақтим бўлса, ўзларигаям қарашардим. Маошим 18 минг рубль, жуда кам бўлса-да, шукр қилардим. Еб-ичишим, яшаш учун курашишим учун ишлашим зарур эди...
