Бошланғич синфда ўқиётган пайтларим эди, ёшим 10 да эди. У даврда сартарошхоналар кўп бўлмасди. Бизнинг маҳаллада этикдўзлар ишлайдиган кичкина кулбада сартарошхона очилди. Ўртоғимнинг онаси биз – 3-4 та болани ўша ерга олиб бордилар биринчи марта. Сартарош 50 ёшлардан ошган одам эди. Ўртоғимнинг онаси бизни ўша ерга ташлаб кетди, сочимизни кал қилиб олдириб чиққанмиз. У одам кулиб турарди, бизни ҳам кулдириб гапиргани учун яна боргимиз келарди.
Бир-икки ой ўтгач, яна бордик соч олдиришга. Ўшанда менга сен дўмбоққина экансан, юзларинг ширин экан, деб ҳар хил гаплар айтди. Сочимни олаётганда бадамюнимнинг ҳар жойига тегиб кетиб, ноқулай ҳолатга туширадиган ҳаракатлар қилган. Бизга ҳеч ким бу нарса ҳақида айтмаган, шунинг учун соч олаётган пайтда тегиб кетаётгандир, деб ўтираверганман. Чиқиб кетаётганимда елкамга уриб, «Сен келгин, албатта, кутаман» деди. Болалар билан соч олдиришга бориб турдик.
Июнь ойлари эди, 4-синфни битираётганимда сартарошхонага бир ўзим боришимга тўғри келиб қолди. Борсам, бир кексароқ одамнинг соқолини олаётган экан, мени кўриб хурсанд бўлиб кетди. Кекса одам кетгач, яхши гапириб менинг сочимни олди. Қарши бўлмасанг, ойнани ёпаман, деди, нимага бундай деганини билмай рози бўлдим. Хона қоронғироқ бўлди. Эшикни ҳам ёпган экан, сезмагандим. Кейин олдимга келиб, сени яхши кўриб қолдим, ширингина, дўмбоқ бола экансан, қўрқма, мен сенга ёмонлик қилмайман, деб гапириб бошлади. Шундан кейин оёқлари билан оёғимни қисиб юзимга тегинишни бошлади, қўрқиб кетдим. Томоғимдан қисиб олди, гапиролмай қолдим, худди ўлдириб қўядигандай эди. «Қўрқма» деб бир қўли билан шалваримни туширишни бошлади. Мен титрай бошладим. «Сени яхши кўраман, қўрқма, яхши бўлади. Ўғил боласан-ку...» деган гаплар айтди. Қўрққанимдан терлаб, кўзимдан ёш оқа бошлади. Нима бўлаётганини билмасдим, тураман десам, қўли билан орқага босиб турди. Яхши кўраман деган гапни кўп айтаверди. Айтишга ҳам қийналаман. Бошини пастимга олиб... 2-3 дақиқа давом этди, лабларини, соқолини сездим. Кейин тортмадан нимадир олиб артди... «Сенга айтдим-ку, маза қиласан» деди. Нима бўлганини билмасдим, қўрқиб кетдим. Туришга ҳам ҳолим йўқ эди. Мени турғизаётганда ҳам ўпишга ҳаракат қилдим, ижирғаниб юзимни олиб қочдим. Қанақадир суюқлик чиққанидан қўрқиб кетдим. Ота-онамиз ё бошқа биров бизга бунақа нарсалар ҳақида гапирмаган. Мени ўлдириб қўяди деган ўй ўтаверди. Кўнглим айниб кетаверди. Ойналарни очиб, кўчага кичкина стулчага ўтқазди мени. Сув олиб чиқди, лекин уни ичишдан қўрқдим, ичига нимадир солиб қўйган деб ўйладим. Бошқа одамларни сартарошхона ишламаяпти деб қайтариб юбораверди. Қўл-оёқларим увишиб ўрнимдан туролмасдим, ичимда «қочиб кет» деган овоз келарди, лекин ҳеч қаерим ишламасди. Билмайман қанча ўтирганимни. Кўнглим айнийверди, у одамдан бадбўй ҳид келарди. Ўша ҳид ҳали ҳам миямда қолиб кетган.
